Kikwando mes amis,
Ik weet nu reeds dat ik bij mijn thuiskomst mij dien te gaan aanpassen aan de tijd. Driek, het is het tegenovergestelde dan bij U. Het is hier warm en you go with the flow-principe. Certainement pas de pressure. Temps pour tous. Les personnes, le repas, toi-meme, la vie… Et toutes les choses que tu sens a faire… Toutes une periode ou tu vas apprendre à vivre avec tout ton coeur.
Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik niets te doen heb. Vrijdag heb ik stage gelopen in maison enfant et mère dwz een plaats waar moeder en kind raad krijgen op vlak van opvoeding, preventie van aids, behandeling ervan en het verkrijgen van basisbehoeften zoals voeding, kleding etc. Veel van deze vrouwen die op consultatie komen zijn namelijk sero-positief inclusief hun kinderen. Daardoor krijgen ze per maand melkpoeder en eten om rond te komen, materiaal om zelf hun eten te cultiveren en kleding voor allen. Om deze middelen te verkrijgen dienen ze eerst medisch onderzocht te worden. De meesten van deze vrouwen zijn zeer jong en hebben reeds veel te verduren gehad. Ondanks dit merk je nog veel liefde in hun hart en dankbaarheid. Ongelooflijk.
Verder ben ik dit weekend de omgeving gaan verkennen met Dao Da en Ignacio. Veel bergen, groen, natuur, mango’s, papaya’s, matige temperatuur… We zijn op plaatsen geweest waar vroeger geen blanke durfde te komen. Veel te gevaarlijk. Voor de rest heb ik uitleg gekregen over het verschil tussen de tutsi en de hutu. Wat hun verschillen zijn en hoe hen te begroeten. Vele hutuboeren zijn namelijk analfabeet en kunnen geen frans op die manier weet ik dat ik ‘jambu’, goedendag’ moet zeggen en niet bonjour. Want anders beginnen ze je met argusogen aan te kijken.
Vanaf morgen heb ik ook om negen een afspraak met Prudent, een maatschappelijk assistent, om de planning van volgende week te bekijken. Zowiezo ga ik woensdag mij buiten Ruyigi begeven voor een ‘reinsertion’ wat wilt zeggen dat het weeskind terug wordt geplaatst binnen zijn eigen familie en hierin grondig wordt begeleid. Het stap per stap principe. Op die manier kom ik nog meer in contact met de plaatselijke bevolking, cultuur en gewoonten. Ik probeer niet op voorhand te veel te plannen en zie wat de dag mij geeft. Een onmogelijke opdracht in Belgie.
En ja. Ik ben al een paar keer een kijkje gaan nemen in de keuken om te zien hoe ze afrikaans koken. Lijkt niet te ingewikkeld te zijn. Iets dus wat ik zeker zal hebben aangeleerd als ik terugkom. Ik weet nu toch reeds hoe je manniokbrood moet maken. Een begin…
Mensjens ik ga jullie nu laten want dien de was te doen… ja ja met de blote hand…
Veel liefs
Evi
xxx
‘Saint-Nicolas va arriver. Il va me ammener une pouppée…’
