Nu ik thuis ben, kan ik eindelijk enkele foto’s laten zien van mijn avontuur te Burundi
Retourvlucht… december 29, 2007
24 (25) december… Ja hoor. Heb beslist om vroegtijdig naar huis te keren. Tijdens mijn verblijf in Afrika had ik regelmatig het JA-Neen gevoel betreffende het ‘werken’. Er bleef onduidelijkheid en dit heeft mij over de drempel getroffen deze stap te zetten. Het feit dat het ook wat onrustiger in het land begon te worden betreffende veiligheid was voor mij de druppel om naar huis te komen. Ik heb ook het gedacht gehad elder te gaan werken maar dit was geen optie en zeker niet verstandig alsook het rondtrekken in het land maar dit was alsook niet verstandig aangezien het niet overal al te veilig is. Ik kon mijn trots behouden en nog vier maanden ‘ronddwalen’ ofwel mijn trots inslikken en vroeger naar huis komen. Aldaar mijn beslissing en deze datum dan ook omdat ik dan zeker tijdig thuis zou zijn voor de feesten en het nieuwe jaar want die wilde ik dan ook zeker doorbrengen met familie en vrienden.
Nu ik thuis ben kan ik zeker zeggen dat het een prachtige ervaring is die ik zeker niet zal vergeten en waar ik toch zeker en vast veel uit heb geleerd maar sta achter mijn beslissing ookal was de periode niet zo lang. Aldaar…
Dus familie en vrienden. Evi is back en haar huisje staat voor éénieder open. Voor een hapje, drankje of gezellig gesprekje. Laat het zeker weten.
Nog fijne feesten en hopelijk tot binnenkort.
Veel liefs
Evi
xxx
Een sprankeltje hoop december 20, 2007
Een lichtje dat brandt
een sprankeltje hoop.
Een vuurtoren die oplicht
een visser in nood .
Een hand die geeft
een ontlaste schouder
Een traan, een lach
een ondersteuning bij een tegenslag
Vader, moeder,
een vijand, een vriend
vergeef elkander
omdat je datzelf ook verdient.
Bij deze wens ik jullie dan ook allen een zalig kerstfeest en een Gelukkig Nieuw 2008.
Kerstcadeau…. december 18, 2007
Heb vorige week nog de tijd besteed aan werken in het hOspiTaal – organiseren en structuren van het materiaal – samen met alle werknemers. Amai ik leer hier wel degelijk managen alsook begonnen met gesprekken met de maatschappelijk assistenten.
Vanaf zaterdag is het natuuRlijk weEr ontspannen. Beginnend met een stevige wandeling met Onze 4 fransmannen en de gymleraar. WaaR we achtervolgd zijn gewees door een horde blootVoetse kinderen. Ik heb natUUrlijk van de gelegenHeid gebruik gemaakt om hen het Liedje frère jaCques aan te leren en met hen te spelen. Er bleef er zelfs éénTje de hele rit hand in hand met me lopen. Mooi om te zien.
Wel merkte ik op dat er heel veel kinderen en zelfs grote mensen vragen om geld op een meer agressieve manier. Ze blijven meer en meer aandringen voor geld. Niet goed. Ze weten, door de giften in het verleden, dat de blanke geld heeft en er ook veel heeft gegeven in het verleden in de meest kritieke momenten. Nu dat het wat rustiger wordt, wordt er weiniger gegeven en wordt meer verwacht van hen dat zij ook een steentje bijdragen. Maar er zijn veel mensen die er niet toe geraken ookal beginnen ze nu meer en meer de mogelijkheden te krijgen hun eigen leven in handen te nemen.
Voor de rest bEn ik, samen met mariE-aurelie, de 4 fransmannen en paul, de belg zondag vertrokken naar budgumbura. Behalve de meiden ging de rest die avond ieDereen vertrekken met sn brussels riChting belgie. Je moet geloven. Ik was jaloErs. Zoooo jaloers. Dat zij nu gedurende de kerst- en nieuwjaarsperiode thuis met faMilie en vrienden konden doorBrengen. Ik wilde ook. 
Maar jah… Alvorens hun vertrek zijn we wel nog eerst gezellig iets gaan eten en dRinken aan het Tanzanykameer. En ook al kende ik ze nog maar een week… toch had ik een grote krop in mijn keel en begonnen reeds enkele tranen over mijn wangen te rollen… Aaah mijn hartje.
Spijtig wil nog zoveel schrijven maar moet stoppen… Tijd internet is om. Korte samenvatting: Dit weekend gelogeerd bij enkele personeelsleden van de vn, een zalige film gekeken, naar het strand geweest, …
Nog even dit:
Een kleine verrassing: zoals jullie al hebben gemerkt, zijn er enkele letters (20) in hoofdletter gemarkeerd. Neem ze allen samen en vorm er twee woorden mee. Als bonus geef ik de cijfers 42. Als je het hebt geraden, weet dan dat dit mijn kerstcadeau voor jullie is. Op kerstavond of kerstdag zal de oplossing aangekomen zijn en zullen jullie erover meer te weten komen in deze weblog….
Tot dan.
Veel liefs
Evi
xxx
Oefti december 14, 2007
Hey,
Wilde toch ieder laten weten dat ik afgelopen week een gesprek gehad heb met Maggy. Oefti… Wat een opluchting. Eentje die mij heel goed heeft gedaan. Ik ga namelijk samen met Prudent, ook een maatschappelijk assistent, meehelpen bij het oprichten van het onthaal van het nieuwe ziekenhuis. Zijn functie omschrijven, verder uitdiepen en even langs hem meelopen. Zeer interessant.
Voor de rest mag ik gelukkig ook datgene doen dat ik het liefste doe… mijn opleiding als voeding-, gezondheid- en levenswijze consulent toepassen zoals ik oa reeds in het verleden heb gedaan op vlak van het geven van mijn workshop ‘Vrouw-zijn in deze Nieuwe Tijd’: relaxatie, selfmanagement, voeding, postive thinking, wandelingen in de natuur, creativiteit etc. maar dit wel aangepast aan de cultuur, het land en de persoon. Omdat hier, door de oorlog, veel mensen zijn die niet meer geloven in een toekomst, veel miserie rondom hen nog steeds zien, niet meer durven een stap te zetten omdat ze angst hebben dat het opnieuw gaat gebeuren etc. Ik hoop daarom via mijn inbreng dat ik hier een steentje ga kunnen bijbrengen.
Voor de rest is er ook een belgische ‘huize shalom’ gearriveerd waar ik zeer goed mee kan opschieten. Als taak heeft ze ook het meehelpen bij het oprichten en de opening van het ziekenhuis en het geven van opleidingen in wiskunde. Marie-Aurelie genaamd, komende van Brussel en zal hier 7 maanden blijven. Fijn om nog iemand langs je zijde te hebben die bovenal nederlands verstaat.
Deze woensdag zijn we ook gaan eten bij 4 fransmannen die gedurende 3 weken hebben gezorgd voor het aanleggen van electriciteit in het ziekenhuis alsook het opleiden van de plaatselijke electriciens. Een gezellige bende vanuit Dinant en Brittanie die ons enkele praktische en gezellige tips hebben gegeven om Burundi nog wat meer te kunnen verkennen. Zo ga ik oa dit weekend nogmaals vertrekken naar Budgumburra om het reservaat van Risuri te bezoeken (een gelegenheid om krokodillen, hippopotames, vogels etc te bezichtigen), een bezoekje brengen aan Lisa die volgende week woensdag terug naar Frankrijk vertrekt, het bezoeken van een Burundese studente economiste die we deze week hebben onmoet, Bernice genaamd. Die dagen wil ik natuurlijk ook niet voorbij laten gaan om een kijkje te gaan nemen op de plaatselijke markt om oa. al wat kerstinkopen te gaan doen. Hier gaan we er alleszins een festijn van maken…
En het spijt me dat ik enkele mensen even heb doen schrikken met vorige mail maar ik wil via deze mail even aangeven dat het goed met me gaat en dat ik hier eerlijk gezegd, nu ik mijn leven al wat objectiever kan bekijken, toch wel tot enkele beslissingen ben gekomen. Wat na Afrika… De richting die ik ga opgaan wordt duidelijker met de dag. Dus na regen is er nu vollop zonneschijn in mijn leven. Dus houden zo…
Ik wil ook alleszins iedereen bedanken voor de fijne boodschappen op het thuisfrontnieuws en nogmaals voor de geschreven boodschappen en foto’s in mijn dagboek. Ik voel mij echt gezegend met zo’n warme groep van familie en vrienden. Dank je wel. Mijn huisje staat al open als ik thuiskom om ieder eens een dikke, warme knuffel te geven.
Veel liefs
Evi
xxx
Evi zoekt werk december 11, 2007
Sorry voor het op mij laten wachten… Luminus gaat hier niet veel verdienen. Stroom heeft regelmatig uitgelegen en als er was, ging internet niet in huize Shalom. Het is hier ook niet de gewoonte om onmiddellijk herstellingen uit te voeren dus… evi dient geduld te hebben. Gelukkig heb ik nu internet waarvan electriciteit wordt geput uit een generator.
Ondertussen is er natuurlijk heel veel gebeurd. Ik ben een weekendje naar Budgumburra geweest waar ik heb gelogeerd bij de familie van Maggy, namelijk de broer Apholinaire. Een prachtig en warm gezin waaronder vrouw en 3 kinderen Michel, Rita en Sara. Ze hebben me met open armen ontvangen en me een rondleiding gegeven in het dag- als nachtleven van de hoofdstad van Burundi o.a. gezellig gaan uiteten in een knus restaurant waar ik als voorgerecht krokante, gezouten sardientjes heb gegeten (lekkere chips ), een lekker rode wijn van Baron d’Arachon van Frankrijk en als hoofdmaaltijd een kippenbrochette met bananenfritjes inclusief mayonaise. Mmmmm lekker… Tijdens deze maaltijd heb ik mogen kennismaken met iemand die zeven jaar heeft gewoond in Duitsland en er gewerkt heeft als militair. Spijtig dat hij getrouwd was… 
Verder heb ik zaterdagavond met enkele NGO-ers van Italie een pizza ‘quatro fromaggi’ gaan eten in een luxe restaurant en hebben we de avond verdergezet op een party niet ver in de buurt. Een party waar meerdere buitenlanders aanwezig waren maar waar Evi weer juist met een Burundier heeft gedanst.
Verder heb ik het prachtige strand van Budjumburra mogen aanschouwen: palmbomen, wit strand, zonsondergang, groene bergen die hoog aan de hemel prijken, gezellige achtergrond muziek… en de high-society mogen aanschouwen. Ongelooflijk wat een verschil in klasse. Geloof me vrij. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Maar waar leg je zelf jouw grens?? Want de volgende dag heb ik een bezoekje gebracht aan de thuisbasis van één van de chauffeurs. Klein, grauw, donker…. zijn huisje, gelegen in de achterbuurt van de stad.
Verder merk je zeer duidelijk dat iedereen elkaar helpt, voor elkaar in de bres springt en zeker een grote bocht wil maken om iets voor de ander te kunnen doen. Een mooie eigenschap.
Voor de rest heb ik kennis mogen maken met twee Belgen die hier zijn gearriveerd: de éne, Paul, werkt voor Ingenieurs zonder grenzen (heeft praktisch al de hele wereld mogen aanschouwen maar voornamelijk in Afrika en Azie) en een voormalig directeur van het bedrijf Suisse die hier een week is geweest om de electriciteitswerken in het ziekenhuis te coordineren en bij te sturen. Een zeer interessante, imposante, wijze en geduldige persoonlijkheid… Iemand die duidelijk weet hoe de wereld in elkaar steekt en al in vele uithoeken van de wereld is geweest en gewoond waaronder 40 jaar in Afrika.
Ook heb ik de hand mogen schudden van Daniel d’Ange. Een bekende pastoor en schrijver in Frankrijk, geboren in België en oprichter van een evangelische school voor jongeren.
Afgelopen dinsdag heb ik ook een dag uitgestippeld om het centrum Mutzwenzi te Gitega te gaan bezoeken. Het is een project van Handicap International dat samen met de plaatselijke paters is opgericht. Het biedt een plaats aan waar mentaal gehandicapte kinderen hun thuishaven vinden. Geloof me. Het systeem in Burundi is niet zo mooi uitgewerkt als in België. Er bestaat nog steeds een groot onvermogen om deze kinderen bij te staan en hun de hulp te bieden die nodig is. Zeer pijnlijk om aan te zien. Op dit ogenblik is er een kinesitherapeute van belgische oorsprong die de ‘ongediplomeerde’ kinesisten opleidt maar dit is zeker onvoldoende. Er bleek namelijk een kind bij te zijn die reeds enige tijd moest lijden omdat zijn twee dijbenen uit de kom waren. Niemand wist wat het probleem was en gaf er geen aandacht aan… Verder zijn de slaapzalen erbarmelijk, niet hygienisch, vuil en zeker geen degelijke plaats voor kinderen in onder te brengen. Wanneer ik dit probleem aan de orde bracht, gaf de pater als antwoord ‘het zijn mentaal gehandicapte kinderen… Is dit zo nodig?’ Aaahhh. Ik kookte.
Handicap International biedt de mogelijkheden maar ze lijken niet te worden benut. Er zijn zelfs mogelijkheden om kinderen psychomotriciteit aan te bieden… Het materiaal ligt er nog steeds… in een hoekje, ongebruikt. Als het in mijn macht had gelegen op dat moment…. ‘Ik zou daar gaan werken en zo met die kinderen willen spelen en creatief zijn…’ Maar dit lukt niet zo gemakkelijk te om daar tewerkgesteld te worden… Je moet het akkoord hebben van centrum en van Handicap International. Mijn handen jeuken om daar te gaan werken. Grotendeels ook omdat kinderen en psychomotriciteit mij enorm interesseren. Geloof me. Ook ditmaal kwam wederom het besef dat dit een werk is wat mij blijft aantrekken.
Maar ik zit reeds enige tijd met een probleem. Ik heb nog steeds geen duidelijke vormgeving betreffende mijn werk in huize Shalom.
Ik geef toe ik maak speciale en mooie dingen mee in Afrika maar ik ben naar Afrika gekomen voor een doel en dat is met kinderen werken. Nu help ik mee aan de opbouw van het ziekenhuis. En blijkt al van in het begin dat er geen duidelijke, concrete job hierin voor mij is weggelegd. Ik diende het zelf uit te zoeken maar dit ging moeilijk aangezien Maggy voor een maand naar het buitenland is geweest. Gisteren is zij pas hier gearriveerd en deze avond ga ik met haar een gesprek aangaan. Ik weet niet wat het gaat geven… Dus duimen maar…
Veel liefsEvi
xxx
