Evi zoekt werk december 11, 2007

Sorry voor het op mij laten wachten… Luminus gaat hier niet veel verdienen. Stroom heeft regelmatig uitgelegen en als er was, ging internet niet in huize Shalom. Het is hier ook niet de gewoonte om onmiddellijk herstellingen uit te voeren dus… evi dient geduld te hebben. Gelukkig heb ik nu internet waarvan electriciteit wordt geput uit een generator.

Ondertussen is er natuurlijk heel veel gebeurd. Ik ben een weekendje naar Budgumburra geweest waar ik heb gelogeerd bij de familie van Maggy, namelijk de broer Apholinaire. Een prachtig en warm gezin waaronder vrouw en 3 kinderen Michel, Rita en Sara. Ze hebben me met open armen ontvangen en me een rondleiding gegeven in het dag- als nachtleven van de hoofdstad van Burundi o.a. gezellig gaan uiteten in een knus restaurant waar ik als voorgerecht krokante, gezouten sardientjes heb gegeten (lekkere chips ), een lekker rode wijn van Baron d’Arachon van Frankrijk en als hoofdmaaltijd een kippenbrochette met bananenfritjes inclusief mayonaise. Mmmmm lekker… Tijdens deze maaltijd heb ik mogen kennismaken met iemand die zeven jaar heeft gewoond in Duitsland en er gewerkt heeft als militair. Spijtig dat hij getrouwd was… Verder heb ik zaterdagavond met enkele NGO-ers van Italie een pizza ‘quatro fromaggi’ gaan eten in een luxe restaurant en hebben we de avond verdergezet op een party niet ver in de buurt.  Een party waar meerdere buitenlanders aanwezig waren maar waar Evi weer juist met een Burundier heeft gedanst.

Verder heb ik het prachtige strand van Budjumburra mogen aanschouwen: palmbomen, wit strand, zonsondergang, groene bergen die hoog aan de hemel prijken, gezellige achtergrond muziek… en de high-society mogen aanschouwen. Ongelooflijk wat een verschil in klasse. Geloof me vrij. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Maar waar leg je zelf jouw grens?? Want de volgende dag heb ik een bezoekje gebracht aan de thuisbasis van één van de chauffeurs. Klein, grauw, donker…. zijn huisje, gelegen in de achterbuurt van de stad.

Verder merk je zeer duidelijk dat iedereen elkaar helpt, voor elkaar in de bres springt en zeker een grote bocht wil maken om iets voor de ander te kunnen doen. Een mooie eigenschap.

Voor de rest heb ik kennis mogen maken met twee Belgen die hier zijn gearriveerd: de éne, Paul, werkt voor Ingenieurs zonder grenzen (heeft praktisch al de hele wereld mogen aanschouwen maar voornamelijk in Afrika en Azie) en een voormalig directeur van het bedrijf Suisse die hier een week is geweest om de electriciteitswerken in het ziekenhuis te coordineren en bij te sturen. Een zeer interessante, imposante, wijze en geduldige persoonlijkheid… Iemand die duidelijk weet hoe de wereld in elkaar steekt en al in vele uithoeken van de wereld is geweest en gewoond waaronder 40 jaar in Afrika.

Ook heb ik de hand mogen schudden van Daniel d’Ange. Een bekende pastoor en schrijver in Frankrijk, geboren in België en oprichter van een evangelische school voor jongeren.

Afgelopen dinsdag heb ik ook een dag uitgestippeld om het centrum Mutzwenzi te Gitega te gaan  bezoeken. Het is een project van Handicap International dat samen met de plaatselijke paters is opgericht. Het biedt een plaats aan waar mentaal gehandicapte kinderen hun thuishaven vinden. Geloof me.  Het systeem in Burundi is niet zo mooi uitgewerkt als in België. Er bestaat nog steeds een groot onvermogen om deze kinderen bij te staan en hun de hulp te bieden die nodig is. Zeer pijnlijk om aan te zien. Op dit ogenblik is er een kinesitherapeute van belgische oorsprong die de ‘ongediplomeerde’ kinesisten opleidt maar dit is zeker onvoldoende. Er bleek namelijk een kind bij te zijn die reeds enige tijd moest lijden omdat zijn twee dijbenen uit de kom waren. Niemand wist wat het probleem was en gaf er geen aandacht aan… Verder zijn de slaapzalen erbarmelijk, niet hygienisch, vuil en zeker geen degelijke plaats voor kinderen in onder te brengen. Wanneer ik dit probleem aan de orde bracht, gaf de pater als antwoord ‘het zijn mentaal gehandicapte kinderen… Is dit zo nodig?’ Aaahhh. Ik kookte.

Handicap International biedt de mogelijkheden maar ze lijken niet te worden benut.  Er zijn zelfs mogelijkheden om kinderen psychomotriciteit aan te bieden… Het materiaal ligt er nog steeds… in een hoekje, ongebruikt. Als het in mijn macht had gelegen op dat moment…. ‘Ik zou daar gaan werken en zo met die kinderen willen spelen en creatief zijn…’ Maar dit lukt niet zo gemakkelijk te  om daar tewerkgesteld te worden… Je moet het akkoord hebben van centrum en van Handicap International.  Mijn handen jeuken om daar te gaan werken.  Grotendeels ook omdat kinderen en psychomotriciteit mij enorm interesseren.  Geloof me.  Ook ditmaal kwam wederom het besef dat dit een werk is wat mij blijft aantrekken.

Maar ik zit reeds enige tijd met een probleem.  Ik heb nog steeds geen duidelijke vormgeving betreffende mijn werk in huize Shalom.

Ik geef toe ik maak speciale en mooie dingen mee in Afrika maar ik ben naar Afrika gekomen voor een doel en dat is met kinderen werken. Nu help ik mee aan de opbouw van het ziekenhuis. En blijkt al van in het begin dat er geen duidelijke, concrete job hierin voor mij is weggelegd. Ik diende het zelf uit te zoeken maar dit ging moeilijk aangezien Maggy voor een maand naar het buitenland is geweest. Gisteren is zij pas hier gearriveerd en deze avond ga ik met haar een gesprek aangaan. Ik weet niet wat het gaat geven… Dus duimen maar…

Veel liefsEvi

xxx