Luister naar je gevoel… januari 6, 2008

Dit verhaal wilde ik toch even kwijt voor diegenen die het nog kunnen of gaan lezen… Ik ben nu reeds meer dan een week thuis en geloof me.  Die zes weken in Afrika drongen zich reeds op om verwerkt te worden.  Al de invloeden, al de gebeurtenissen, de cultuur, mijn persoonlijke belevingen etc.

Nu ik thuis ben begin ik stilletjes aan de situatie veel duidelijker en objectiever te bekijken.  Ookal begon ik reeds enkele dagen na mijn aankomst in België mij af te vragen of ik niet al te snel de beslissing had genomen om huiswaarts te keren.  Ondanks het feit dat ik in Afrika meermaals het ja-neen gevoel had.  Blijven of terug naar huis te gaan.  Ik voelde dat er iets scheelde maar wist niet exact wat.  Wat zorgde ervoor dat ik dit gevoel bleef behouden.  Wat zorgde ervoor dat ik mij zo moeilijk daar thuis kon voelen en naderhand nog weinig energie kon steken in werk.  Waarom bleef ik het gevoel hebben dat ik mij onveilig voelde en dat ik zo snel mogelijk Burundi moest verlaten.  Er bleek iets niet te kloppen. 

 De eerste dagen na mijn terugkomst begon ik dan ook reeds de reflectie te maken.  Was het een vlucht…?  Een ontwijken…  De situatie niet aankunnen….  Ik begon mij stilletjes aan schuldig te voelen van mijn plotse beslissing.  Van mijn abrupt vertrekken.  Ik voelde: ‘Ik heb ze in de steek gelaten’.  Ik voelde me echt wel schuldig.

Maar nu weet ik dat ik niet aan mijn gevoel had mogen twijfelen: ‘Ik heb de juiste beslissing gemaakt”.  Bleek dat nog geen week later, op maandagavond 31 december, er een tragedie is gebeurd in Ruyigi.  Agnès, een werkneemster van “Action Contra la Faim”, (waar ik kort mee heb mogen kennismaken) is dodelijk getroffen in haar auto door een kogel in een steegje van  Ruyigi.  Haar collega, Aude,  is zwaargewond overgebracht naar het ziekenhuis van Budgumburra.  De rest van hun collega’s is nadien overgebracht naar Budgumburra voor psychologische begeleiding.  De auto zou langs beide flanken doorboord zijn met kogels.  De opzet van de aanslag is nog onbekend.

Bleek ook dat er nu ook reeds enkele verdachten in de gevangenis zitten. Verdachten die ik ook ken.  Die ik bijna dagelijks heb gezien.  Ongelooflijk…  Ik kan het nog steeds niet geloven dat zij in een complot zouden zitten…

Verder blijkt het overal wat te rommelen in Burundi… en niet al te veilig te zijn.  De italiaan die daar ook verbleef is ook na meer dan een week ook nog steeds niet van Budgumburra naar Ruyigi teruggekeerd…  Denkelijk angst om nu reeds de onveilige lange afstand in de auto te overbruggen om in een onveilig gebied te verkeren.  Twee weken geleden heb ik ook deze weg moeten omzeilen omdat er een opstand was geweest tussen rebellen en militairen.  (dit was ook de doorslag terug huiswaarts te keren).  En andere verhalen maar die ga ik nu niet nader vernoemen.

Dit komt misschien allemaal onverwacht maar ik had eerlijk gezegd geen zin om deze dingen in deze weblog neer te schrijven.  Geen ‘onnodige’ ongerustheid, dacht ik.

 Ik moet er nu niet aan denken… wat als ik daar nog zat?  Wat als ik mijn trots niet had ingeslikt en niet naar mijn gevoel had geluisterd….? Maar positief denken.  Ik ben blij thuis te zijn en te hebben geluisterd naar mijn gevoel.  Met de les niet te blijven in een situatie waarvan je geest en je lichaam duidelijk aangeeft ‘Dit is niet goed voor jou’ ‘Sla een andere weg in’ en je genoeg signalen van buitenaf krijgt om te vertrekken.  Negeer het niet en geloof me op zo’n moment wil je maar al te graag je trots inslikken!!!!

Iedereen heeft altijd een mening over datgene je doet maar jij weet, hoe het ook draait of keert, nog altijd wat het beste voor je is.  Wat de rest ook mag zeggen.  Doe wat jij voelt dat je dient te doen en blijf zeker niet met een schuldgevoel zitten.  Dat is nergens goed voor.

Kerstcadeau…. december 18, 2007

Heb vorige week nog de tijd besteed aan werken in het hOspiTaal – organiseren en structuren van het materiaal – samen met alle werknemers. Amai ik leer hier wel degelijk managen alsook begonnen met gesprekken met de maatschappelijk assistenten.

Vanaf zaterdag is het natuuRlijk weEr ontspannen. Beginnend met een stevige wandeling met Onze 4 fransmannen en de gymleraar. WaaR we achtervolgd zijn gewees door een horde blootVoetse kinderen. Ik heb natUUrlijk van de gelegenHeid gebruik gemaakt om hen het Liedje frère jaCques aan te leren en met hen te spelen. Er bleef er zelfs éénTje de hele rit hand in hand met me lopen. Mooi om te zien.

Wel merkte ik op dat er heel veel kinderen en zelfs grote mensen vragen om geld op een meer agressieve manier. Ze blijven meer en meer aandringen voor geld. Niet goed. Ze weten, door de giften in het verleden, dat de blanke geld heeft en er ook veel heeft gegeven in het verleden in de meest kritieke momenten. Nu dat het wat rustiger wordt, wordt er weiniger gegeven en wordt meer verwacht van hen dat zij ook een steentje bijdragen. Maar er zijn veel mensen die er niet toe geraken ookal beginnen ze nu meer en meer de mogelijkheden te krijgen hun eigen leven in handen te nemen.

Voor de rest bEn ik, samen met mariE-aurelie, de 4 fransmannen en paul, de belg zondag vertrokken naar budgumbura. Behalve de meiden ging de rest die avond ieDereen vertrekken met sn brussels riChting belgie. Je moet geloven. Ik was jaloErs. Zoooo jaloers. Dat zij nu gedurende de kerst- en nieuwjaarsperiode thuis met faMilie en vrienden konden doorBrengen. Ik wilde ook. Maar jah… Alvorens hun vertrek zijn we wel nog eerst gezellig iets gaan eten en dRinken aan het Tanzanykameer. En ook al kende ik ze nog maar een week… toch had ik een grote krop in mijn keel en begonnen reeds enkele tranen over mijn wangen te rollen… Aaah mijn hartje.
Spijtig wil nog zoveel schrijven maar moet stoppen… Tijd internet is om. Korte samenvatting: Dit weekend gelogeerd bij enkele personeelsleden van de vn, een zalige film gekeken, naar het strand geweest, …

Nog even dit:
Een kleine verrassing: zoals jullie al hebben gemerkt, zijn er enkele letters (20) in hoofdletter gemarkeerd. Neem ze allen samen en vorm er twee woorden mee. Als bonus geef ik de cijfers 42. Als je het hebt geraden, weet dan dat dit mijn kerstcadeau voor jullie is. Op kerstavond of kerstdag zal de oplossing aangekomen zijn en zullen jullie erover meer te weten komen in deze weblog….

Tot dan.

Veel liefs

Evi

xxx

Evi zoekt werk december 11, 2007

Sorry voor het op mij laten wachten… Luminus gaat hier niet veel verdienen. Stroom heeft regelmatig uitgelegen en als er was, ging internet niet in huize Shalom. Het is hier ook niet de gewoonte om onmiddellijk herstellingen uit te voeren dus… evi dient geduld te hebben. Gelukkig heb ik nu internet waarvan electriciteit wordt geput uit een generator.

Ondertussen is er natuurlijk heel veel gebeurd. Ik ben een weekendje naar Budgumburra geweest waar ik heb gelogeerd bij de familie van Maggy, namelijk de broer Apholinaire. Een prachtig en warm gezin waaronder vrouw en 3 kinderen Michel, Rita en Sara. Ze hebben me met open armen ontvangen en me een rondleiding gegeven in het dag- als nachtleven van de hoofdstad van Burundi o.a. gezellig gaan uiteten in een knus restaurant waar ik als voorgerecht krokante, gezouten sardientjes heb gegeten (lekkere chips ), een lekker rode wijn van Baron d’Arachon van Frankrijk en als hoofdmaaltijd een kippenbrochette met bananenfritjes inclusief mayonaise. Mmmmm lekker… Tijdens deze maaltijd heb ik mogen kennismaken met iemand die zeven jaar heeft gewoond in Duitsland en er gewerkt heeft als militair. Spijtig dat hij getrouwd was… Verder heb ik zaterdagavond met enkele NGO-ers van Italie een pizza ‘quatro fromaggi’ gaan eten in een luxe restaurant en hebben we de avond verdergezet op een party niet ver in de buurt.  Een party waar meerdere buitenlanders aanwezig waren maar waar Evi weer juist met een Burundier heeft gedanst.

Verder heb ik het prachtige strand van Budjumburra mogen aanschouwen: palmbomen, wit strand, zonsondergang, groene bergen die hoog aan de hemel prijken, gezellige achtergrond muziek… en de high-society mogen aanschouwen. Ongelooflijk wat een verschil in klasse. Geloof me vrij. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Maar waar leg je zelf jouw grens?? Want de volgende dag heb ik een bezoekje gebracht aan de thuisbasis van één van de chauffeurs. Klein, grauw, donker…. zijn huisje, gelegen in de achterbuurt van de stad.

Verder merk je zeer duidelijk dat iedereen elkaar helpt, voor elkaar in de bres springt en zeker een grote bocht wil maken om iets voor de ander te kunnen doen. Een mooie eigenschap.

Voor de rest heb ik kennis mogen maken met twee Belgen die hier zijn gearriveerd: de éne, Paul, werkt voor Ingenieurs zonder grenzen (heeft praktisch al de hele wereld mogen aanschouwen maar voornamelijk in Afrika en Azie) en een voormalig directeur van het bedrijf Suisse die hier een week is geweest om de electriciteitswerken in het ziekenhuis te coordineren en bij te sturen. Een zeer interessante, imposante, wijze en geduldige persoonlijkheid… Iemand die duidelijk weet hoe de wereld in elkaar steekt en al in vele uithoeken van de wereld is geweest en gewoond waaronder 40 jaar in Afrika.

Ook heb ik de hand mogen schudden van Daniel d’Ange. Een bekende pastoor en schrijver in Frankrijk, geboren in België en oprichter van een evangelische school voor jongeren.

Afgelopen dinsdag heb ik ook een dag uitgestippeld om het centrum Mutzwenzi te Gitega te gaan  bezoeken. Het is een project van Handicap International dat samen met de plaatselijke paters is opgericht. Het biedt een plaats aan waar mentaal gehandicapte kinderen hun thuishaven vinden. Geloof me.  Het systeem in Burundi is niet zo mooi uitgewerkt als in België. Er bestaat nog steeds een groot onvermogen om deze kinderen bij te staan en hun de hulp te bieden die nodig is. Zeer pijnlijk om aan te zien. Op dit ogenblik is er een kinesitherapeute van belgische oorsprong die de ‘ongediplomeerde’ kinesisten opleidt maar dit is zeker onvoldoende. Er bleek namelijk een kind bij te zijn die reeds enige tijd moest lijden omdat zijn twee dijbenen uit de kom waren. Niemand wist wat het probleem was en gaf er geen aandacht aan… Verder zijn de slaapzalen erbarmelijk, niet hygienisch, vuil en zeker geen degelijke plaats voor kinderen in onder te brengen. Wanneer ik dit probleem aan de orde bracht, gaf de pater als antwoord ‘het zijn mentaal gehandicapte kinderen… Is dit zo nodig?’ Aaahhh. Ik kookte.

Handicap International biedt de mogelijkheden maar ze lijken niet te worden benut.  Er zijn zelfs mogelijkheden om kinderen psychomotriciteit aan te bieden… Het materiaal ligt er nog steeds… in een hoekje, ongebruikt. Als het in mijn macht had gelegen op dat moment…. ‘Ik zou daar gaan werken en zo met die kinderen willen spelen en creatief zijn…’ Maar dit lukt niet zo gemakkelijk te  om daar tewerkgesteld te worden… Je moet het akkoord hebben van centrum en van Handicap International.  Mijn handen jeuken om daar te gaan werken.  Grotendeels ook omdat kinderen en psychomotriciteit mij enorm interesseren.  Geloof me.  Ook ditmaal kwam wederom het besef dat dit een werk is wat mij blijft aantrekken.

Maar ik zit reeds enige tijd met een probleem.  Ik heb nog steeds geen duidelijke vormgeving betreffende mijn werk in huize Shalom.

Ik geef toe ik maak speciale en mooie dingen mee in Afrika maar ik ben naar Afrika gekomen voor een doel en dat is met kinderen werken. Nu help ik mee aan de opbouw van het ziekenhuis. En blijkt al van in het begin dat er geen duidelijke, concrete job hierin voor mij is weggelegd. Ik diende het zelf uit te zoeken maar dit ging moeilijk aangezien Maggy voor een maand naar het buitenland is geweest. Gisteren is zij pas hier gearriveerd en deze avond ga ik met haar een gesprek aangaan. Ik weet niet wat het gaat geven… Dus duimen maar…

Veel liefsEvi

xxx

Europees Parlement… november 25, 2007

Wilde het toch wel even kwijt… Gisteren is het Europees Parlement vanuit Belgie naar Ruyigi gekomen om kennis te maken met het project van Maggy. Dit wilt dan ook meestal zeggen dat ze ten huize shalom komen eten. Ditmaal was het dan ook een groot onthaal en werden alle 22 leden + … getrakteerd op een buffet, wijn met het nodige amusement van afrikaanse dans en drums in traditionele klederdracht. Echt prachtig om mee te maken. Daarbuiten bleven de gasten ook in huize shalom alsook in omstreken logeren om nadien bij ons de volgende morgen (dus vandaag) getrakteerd te worden op een lekker ontbijt. En aangezien ik daar logeer, mocht ik daar dan ook mee van genieten en mij voegen tussen de parlementariers.
Eerlijk gezegd deed dit me wel goed aangezien ik weer op een normale manier kon doorratelen in het nederlands alsook in vlot engels. Dit heeft me werkelijk goed gedaan. Die avond heb ik dan ook kennis gemaakt met een belgisch koppel waarvan de man sinds september voor het parlement werkt in Budgumburra en dit gedurende vier jaar. We hadden zo een fijne babbel dat ze mij haar adres doorgegeven heeft om eens voor een weekend daar te gaan logeren. Dus ik zal jullie hier dan ook van op de hoogte houden. Voor de rest heb ik oa ook gesproken met diegenen die verantwoordelijk zijn voor ontwikkelingssamenwerking en heb de gegevens van hun gekregen om hen iets te laten weten na mijn viermaandelijkse periode in Burundi. Dit om mij, als ik dit nog wens, mij verder te helpen op vlak van ontwikkelingswerk. Dus who knows….
Voor de rest probeer ik ook contact op te nemen met Handicap International in Gitega (provincie naast Ruyigi) om daar even hun project te gaan bezoeken. Blijkt dat daar toch wel enkele belgen gesetteld zijn.

Wat al een ervaringen… Wie weet wat er mij nog te wachten staat. De 22ste januari is er alleszins al de opening van het ziekenhuis Rema waarbij vele internationale mensen op uitgenodigd zijn….

Veel liefs
Evi

Ps heb geprobeerd foto s te publiceren maar dit lijkt niet te lukken.

Botsing tussen Noord en Zuid november 23, 2007

Anahoro – (vredesverwelkoming)

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het woensdag toch wel even zeer moeilijk heb gehad. Het lukte me niet en de wereld tussen de cultuur van het westen en het afrikaanse leven maakten een serieuse botsing. Het snel vooruit willen gaan en omiddellijk iets willen doen strookten niet met de manier van leven in Burundi. Hier ga je meer de weg op van ‘go with the flow’ en als het vandaag niet kan, morgen is ook wel goed. Niet het verstand maar mijn hart krijgt hier de overhand. Het krijgt enerzijds botsen en anderszijds tranen van ontroering. Gelukkig is de zon hergekomen en heb ik reeds op die twee dagen Ruyigi en zijn bevolking op een andere manier mogen aanschouwen.

Donderdag ben ik namelijk vertrokken op ‘reinsertion’ van een kindje genaamd ‘estelle’. Twee jaar geleden heeft zij het daglicht mogen aanschouwen maar is achtergebleven zonder moeder. Bij de bevalling is zij gestorven (het percentage van sterfgevallen is zeer groot in burund – om die reden is de bouw van het ziekenhuis hier in Ruyigi dan ook zeer belangrijk) en is de vader van 20 jaar achtergebleven met het kind maar kon hier niet goed voor zorgen. Om deze reden werd het kind opgevangen in één van de kinderdorpen van maison shalom. Daar heeft het kindje, samen met nog enkele andere kinderen, in een huis gewoond waar zij werd opgevoed door een educatrice. Het kind, alsook de anderen, blijven er dan 2 jaar met de bedoeling nadien huiswaarts terug te keren. In die tijd dient de vader – binnen het eerste jaar – hertrouwt te zijn en het contact met het kind onderhouden. Hij bezoekt haar namelijk iedere maand in maison Shalom om er zeker van te zijn dat het kind niet van hem vervreemd.Nu twee jaar later wordt Estelle terug in haar biologisch milieu geplaatst, dankzij de hulp van de sociaal assistente en de educatrice. Samen met het kind worden er ook dekens, babymateriaal en voeding als cadeau meegeven zodat het kind geen zorgen ontbreekt.

Ook nu donderdag heb ik zo’n reinsertion mogen meemaken en dienden we ons hiervoor de verplaatsen naar het dorpje Gisuri. Gelegen aan de grens van Tanzania en een rit van 2,5 uur waard. Tijdens die tijd heb ik mogen genieten van het prachtige, pure en groene landschap, zijn bewoners en een klein, zwart kinderhandje in mijn Montezungu-hand. Zeker een ontroerend traantje waard.

Daar aangekomen werden we warm onthaald door de plaatselijke bevolking en ouders van het kind. Ook hier staarden mensen me met grote ogen aan. Een ‘rijke’ blanke die ‘dit’ kleine arme dorpje komt bezoeken. Maar we waren nog niet ter plaatse. We dienden nog een halfuur te wandelen naar de plaats van bestemming. Een plaats waar een auto nooit is geweest. Een plaats diep in de bergen en in volle natuur. Prachtig. Tijdens deze trip moet ik wel toegeven dat ik bewondering heb gekregen voor deze mensen. Niet alleen was het nog een lange wandeling voor de boeg in dit warme land, ze droegen ook nog de zware babymaterialen en eten op hun hoofd. Voor mij een zware last, voor hun een gewoonte. Ter plaatse aangekomen voelde en hoorde je enkel nog de rust en puurheid van de omgeving. Ik werd er helemaal rustig van.

Naar cultuur en gewoonten dienden alle aanwezigen eerst te wachten alvorens de ouders ons inviteerden in het huis. Een huisje dat minuscieul was en zeer, zeer primitief. Geen electriciteit, geen kaars… Enkel het buitenlicht dat het huisje kon verlichten. Tijdens de tijd die er nog restte werd aan de nieuwe moeder uitgelegd hoe ze de ‘poedermelk’ voor de peuter moest klaarmaken en werden er nog praktische tips meegegeven.

Hetgene mij het meeste bij dit bezoek heeft geraakt was de puurheid van hart bij deze mensen. Zo zuiver. Ik ben echt dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken.

En ik weet niet of de voorspelling gaat uitkomen maar ‘ongeloofelijk’ heb vandaag meer dan genoeg aandacht gekregen van mannen maar spijtig genoeg heb ik nog geen fonkje gevoeld.

Ooh ja. Deze zaterdag brengt de president van Burundi ‘maison shalom’ een bezoekje waarvan de bodyguards twee kamers verder zullen overnachten…

Ik hou jullie zeker op de hoogte.

Veel liefs

Evi

xxx

PS: foto’s gaan er de volgende keer opstaan + Greetje merciekes voor je warm bericht.

Tijd… november 18, 2007

Kikwando mes amis, 

Ik weet nu reeds dat ik bij mijn thuiskomst mij dien te gaan aanpassen aan de tijd.  Driek,  het is het tegenovergestelde dan bij U.  Het is hier warm en you go with the flow-principe.  Certainement pas de pressure.  Temps pour tous.  Les personnes, le repas, toi-meme, la vie…  Et toutes les choses que tu sens a faire…  Toutes une periode ou tu vas apprendre à vivre avec tout ton coeur.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik niets te doen heb.  Vrijdag heb ik stage gelopen in maison enfant et mère dwz een plaats waar moeder en kind raad krijgen op vlak van opvoeding, preventie van aids, behandeling ervan en het verkrijgen van basisbehoeften zoals voeding, kleding etc.  Veel van deze vrouwen die op consultatie komen zijn namelijk sero-positief inclusief hun kinderen. Daardoor krijgen ze per maand melkpoeder en eten om rond te komen, materiaal om zelf hun eten te cultiveren en kleding voor allen.  Om deze middelen te verkrijgen dienen ze eerst medisch onderzocht te worden.  De meesten van deze vrouwen zijn zeer jong en hebben reeds veel te verduren gehad.  Ondanks dit merk je nog veel liefde in hun hart en dankbaarheid.  Ongelooflijk. 

Verder ben ik dit weekend de omgeving gaan verkennen met Dao Da en Ignacio.  Veel bergen, groen, natuur, mango’s, papaya’s, matige temperatuur…  We zijn op plaatsen geweest waar vroeger geen blanke durfde te komen.  Veel te gevaarlijk.  Voor de rest heb ik uitleg gekregen over het verschil tussen de tutsi en de hutu.  Wat hun verschillen zijn en hoe hen te begroeten.  Vele hutuboeren zijn namelijk analfabeet en kunnen geen frans op die manier weet ik dat ik ‘jambu’, goedendag’ moet zeggen en niet bonjour.   Want anders beginnen ze je met argusogen aan te kijken.

Vanaf morgen heb ik ook om negen een afspraak met Prudent, een maatschappelijk assistent, om de planning van volgende week te bekijken.  Zowiezo ga ik woensdag mij buiten Ruyigi begeven voor een ‘reinsertion’ wat wilt zeggen dat het weeskind terug wordt geplaatst binnen zijn eigen familie en hierin grondig wordt begeleid.  Het stap per stap principe.  Op die manier kom ik nog meer in contact met de plaatselijke bevolking, cultuur en gewoonten.  Ik probeer niet op voorhand te veel te plannen en zie wat de dag mij geeft.  Een onmogelijke opdracht in Belgie.

En ja.  Ik ben al een paar keer een kijkje gaan nemen in de keuken om te zien hoe ze afrikaans koken.  Lijkt niet te ingewikkeld te zijn.  Iets dus wat ik zeker zal hebben aangeleerd als ik terugkom.  Ik weet nu toch reeds hoe je manniokbrood moet maken.  Een begin…

Mensjens ik ga jullie nu laten want dien de was te doen…  ja ja met de blote hand…

Veel liefs

Evi

xxx

‘Saint-Nicolas va arriver.  Il va me ammener une pouppée…’

Internet… november 15, 2007

Yippie ya yee  ik heb dichtbij een ‘internetcafé’ gevonden waar de internetverbinding toch iets sneller is dan in maison shalom.

Ik moet zeggen dat na mijn laatste bericht  ik het wat moeilijker heb gekregen.  Het gemis begon en kreeg lichamelijke klachten.  Blijkt dat de malaripillen die ik inneem ‘Lariam’ geen goede bijwerkingen hadden.  Bij de minste impuls begon ik hartkloppingen te krijgen en begon mij bij een korte inspanning reeds moe te voelen.  Inclusief onregelmatig slaappatroon.  Natuurlijk niet goed.  Maar gelukkig… kon ik bij Thomas in België terecht voor meer informatie en wat te doen.  Want ik begon reeds wat in paniek te geraken.  Alsook de goede zorgen van Lisa, de francaise.  Ze bracht me lekkere thee en kon me geruststellen…  Een schat van een meid.  Ze is afgestudeerd als juriste en gaat nu gedurende een jaar stage volgen in diverse landen, ieder gedurende enkele maanden.  De volgende reis gaat naar Argentinië.

Zoals gisteren was het vandaag mijn beurt om haar te verzorgen.  Evenwichtsproblemen en diarree.  Ieder om beurt.

Vandaag ben ik met Ignacai een boerderij gaan bezoeken waar hij werkt als agronoom.  Een werk waar hij de mensen probeert in te lichten en te sturen in een betere landbouw.  Een werk waar je ook hier heel veel geduld voor moet hebben.  Verder hebben we een wandeling gemaakt over het immens grote domein.  Een bezoekje gebracht aan de garderie en foto’s genomen van de kinderen.  Er verscheen reeds onmiddellijk een lach op hun gezicht toen ze de foto’s zagen.  Schitterend.  Als ik wil mag ik in deze creche met de kindjes werken maar voel dat er veel werk is en dien er veel geduld voor te hebben.  Ik moet er me bewust van blijven dat ze leven in een hele andere cultuur en dat de verandering niet gebeurd van vandaag op morgen.  Een muur dus waar ik reeds tegenop loop. Evi, heb geduld.  Forceer het niet en go with the flow.

De rest van de voormiddag heb ik nog een lager schooltje en een markt bezocht.  De markt op zich is redelijk groot en bestaat uit verschillende houten hutjes langs elkaar.  Verschrikkelijk veel volk die ons met open mond aanstaren.  Er zijn er velen bij die Montzungo tegen ons zeggen.  Dit wil ‘blanke’ in het Kirundi… Maar ze zijn vriendelijk en lijken geen vlieg kwaad te doen.  Verder heb ik reeds enkele woorden opgeschreven in het afrikaans om me te uiten zeker bij de kleine kindjes die geen frans verstaan zoals jambu (goedendag) en bayi (daag).  Woorden die ik gedurende dee dag constant gebruik.

Zoals in de vorige mail worden we ook betrokken met het ziekenhuis.  Lisa en ik waren deze namiddag uitgenodigd door dao da (voormalig lid VN-veiligheid) die ook in Maison Shalom verblijft, om naar de afdeling materniteit te gaan.  Hij had een vrouwelijk touch nodig voor de kleur van de muren.  Plezant.  Echt een speciale man.  Hij heeft de hele wereld al rondgereisd en straalt een groot charisma uit – rustige warme uitstraling.  Een man om nog veel van te leren.

Voor de rest zijn de belgische electriciens gisterenavond komen eten omdat ze vandaag reeds terug naar België vertrokken na twee weken vrijwillig in het ziekenhuis te hebben gewerkt.  Fijn om nog eens nederlands te spreken na stuntelig frans.

Ik vraag me af wie ik nog allemaal ga ontmoeten.  Genoeg mensen aangezien Shalom duidelijk de place to be is en iedereen welkom.

A tantôt

Evi

I am in Afrique… november 13, 2007

Hey,

Even laten weten dat alles goed met  me gaat in het verre Burundi en jullie even te vertellen wat er in de tussentijd allemaal is gebeurd.

Dus zondagochtend 11 november 2007 heb ik het vliegtuig genomen richting Budgumburra.  Raar maar pas die morgen begonnen de tranen te komen.  ‘De tranen van afscheid’.  Afscheid van familie en vrienden.  Afscheid van iets waar ik duidelijk voelde dat het tijd was te gaan.  De tijd te nemen te genieten van datgene ik zolang hebben willen doen. 

Op het vliegtuig was er reeds een mooi plaatsje gereserveerd voor me met gelukkig veel beenruimte.  (merci zusje)  Het toeval bestond ook dat er juist naast me een vrouw zat die werkte bij artsen zonder grenzen.  Iemand die me reeds wat meer informatie kon verschaffen over Burundi, zijn hoofdstad, de mentaliteit, de cultuur etc.  En natuurlijk ook een mooie introductie met de franse taal want ze kwam van Wallonië en werkte reeds 16 jaar in het buitenland.  Lucky me.  Ook toen ik in de luchthaven van Budgumburra arriveerde liep ik tegen mr. Broeckx aan.  Hij komt van België en werkt in opdracht voor de Belgische overheid en raadde me reeds aan de volgende dag me bij hem te gaan inschrijven op de Belgische ambassade in Burundi.

Naast dit wist ik nog steeds niet wie me ging afhalen aan de luchthaven.  Zouden ze komen?  Komt het in orde?  Allemaal vragen in mijn hoofd die ervoor zorgden dat ik mij wat zorgen maakte.  Maar dit was nergens voor nodig.  En wachtten reeds vier personen op me: de chauffeur, Janvier (directrice van het ziekenhuis), lisa (franse – jurist) en regina (luxemburg).  Prachtige meiden iets jonger dan mij.  Wat een pak van mijn hart.   Een hartelijk onthaal.  Wat kon ik nog meer wensen.  Verder werd ik die nacht naar het hotel ‘pacific’ gebracht met de bedoeling de volgende dag, na enkele afspraken,  te vertrekken richting Ruyigi.  We dienden eerst nog richting ambassade te gaan en geld om te wisselen maar zijn er wat later geraakt…  Een klein accidentje kwam voor waardoor we toch wel enkele uren verloren.   Ook al waren er slechts enkele schrammen op de auto.  Er lijkt namelijk veel tijd te verdoen aan discussies en moeilijke beslissingen te kunnen nemen.  Maar kom.  In de tussentijd heb ik dan ook kennis gemaakt met de werking van de politie en de manier van omgaan met tijd.  Geduld hebben is hier zeker de boodschap.   Je voelt ook dat er veel mensen doelloos rondlopen.  Weinig hoop, weinig vertrouwen.  Die vast blijven zitten na de oorlog en die moeilijk in gang schieten.  Begrijpelijk als ze constant de angst hebben dat de oorlog opnieuw zou uitbreken.  Het is niet voor niets dat het grotendeel hier dan ook eerst zorgt in het ‘overleven’ dan iets op te bouwen.  Eigenlijk wel triest maar het positieve ervan is dat er wel reeds verbetering zichtbaar is en dat er reeds stappen worden gezet naar de betere toekomt. 

Na bijna drie uur in de auto gezeten te hebben kwam ik ‘doodmoe’ aan in Ruyigi maar werd reeds onmiddellijk opgeladen door het warm en hartelijk onthaal.  Marie, Marie-Lucy (boekhoudster), Myriame, Pascal (kok), Ignace (italiaan) etc.  Mensen waar jullie nog veel van gaan horen.  Ik weet nu ook reeds dat ik hier zeker niets tekort ga komen.  Lekker en veel eten, een gezellige plaats om te verblijven, een eigen kamer etc.  Ik ben in goede handen.  In het huis heb ik ook reeds kennis gemaakt met de ingenieur en de architect van hospitaal Rema dat in januari wordt geopend.  Reeds zeer interessante gesprekken gehad over Burundi, zijn verleden, zijn problemen…  en ik weet ook dat er nog velen gaan komen.  Heb zelfs mogen meedenken over het multiculturele gebouw dat bij het ziekenhuis wordt gezet.  Een gebouw ‘kerk’ waar ieder met zijn geloof terecht kan zowel christen, moslim, protestant etc.

 Verder weet ik nog niet wat ik hier ga doen maar ik heb het gevoel dat ik het heft in eigen handen dien te nemen.  Ik ben van plan om eerst alle facetten van ‘maison shalom’ te leren kennen en dan stap per stap mijn richting te vinden.  Deze voormiddag heb ik reeds gespeeld met de kinderen in de garderie en deze namiddag heb ik het hospitaal, de belgische electriciens en het huis moeder-kind bezocht.  Verder heb ik reeds een afspraak gemaakt met de sociaal assistente van daar om mee te kunnen draaien in hun project.  Allereerst door de gesprekken en contacten te volgen en nadien zal ik wel zien wat er gebeurd…  En verra.  Ik zorg er wel voor dat ik mijn handen vol heb en dat ik niet de hele dag ‘rondlummel’.  Er is zoveel te zien en te ervaren dat ik zeker en vast gemotiveerd wordt om er een fijne periode van te maken.  Dus niemand dient zich zorgen te maken.  Ik zit echt goed en ben blij dat ik in het verleden die keuzes heb gemaakt die goed voor me aanvoelden.  Hier voel ik dat ik de kans krijg om datgene te doen ik voel te doen en kennis te maken met een compleet ander leven en zinswijze.  Dus ik dien er zeker op te vertrouwen dat de komende maanden goed gaan verlopen.

Verder wil ik reeds iedereen bedanken voor de mooie reacties op deze site.  Ze doen me goed…  Zeker.  Dus hou me op de hoogte.

Verder probeer ik in de mate dat mogelijk is contact te houden want internet gaat hier redelijk traag maar er is internet.  Dat is het belangrijkst.  En heb reeds een eigen GSM)nummer aangeschaft.  Dus zo primitief is het hier niet. 

Veel liefs

Evi

PS: Greetje ‘mooie’ kalender.  Ik ben gelukkig niet al te nieuwsgierig om reeds te piepen naar morgen.  Rubentje, dikke kus mijn schat. Ik zie je graag.  Echt wel

Nog één week… oktober 31, 2007

Het is nu vrijdag de 2de november wat maakt dat er nog ongeveer één week af te tellen is alvorens te vertrekken.  Het geeft me een raar gevoel omdat het nog niet realiteit lijkt te zijn. Mijn agenda staat al vol om nog een glimp van familie en vrienden op te vangen.  Bij mij voelt het echt niet aan als een afscheid maar een tot ziens.  Mijn hunkering om te gaan is namelijk ook verschrikkelijk sterk.  Ik verheug me enorm om te gaan.  Het thuiszitten heeft me goed gedaan waar ik ook zeer dankbaar voor ben maar dit is het niet.  Ik wil toch vooruit maar eerst moet ik Afrika gehad heb.  Een gevoel dat echt niet te omschrijven is…  Een hunkering die mij zo trekt naar dit land dat mijn hart tranen krijgt van ontroering als ik er maar al aan denk.  Wat er mij allemaal te wachten staat weet ik niet maar ik ga ervaringen krijgen die ik zeker niet ga vergeten.  Een wereld die nieuw voor me is en waar ik zeer zeker op mezelf dien te vertrouwen.  Dus een les op zich…