De laatste weken ben ik stilletjes aan afscheid aan het nemen van vrienden en familie voor mijn korte ervaring in Burundi. Maar de 28ste oktober was toch één van despeciaalste. Krisje, een vriendin, had me reeds op voorhand de stuipen op het lijf gejaagd. Er zou die zondag iets speciaals voor me gepland zijn. Ze gaf me ook de tip foto’s van mij had te pakken gekregen van toen ik nog een kleintje was… Ohhh Neen.
Zondagmorgen is ze mij dan komen ophalen met de auto om mij geblinddoekt naar een ‘geheime’ lokatie te brengen. 
Ik probeerde de weg te onthouden maar Tom zorgde ervoor dat ik ‘tureluut’ was toen ik op het arrivé aankwam. Ik stapte de auto uit, vastgeklampt aan mijn stoere vriendin om dan aangeraakt te worden door een geheimzinnige hand. Maar deze poezelige en zachte hand had zich verraden en ik wist waar ik terecht was gekomen. Ik hief mijn ooglapje op en wie zag ik daar. Oh jawel. De rel en com bende. Zo verwonderd… want we hadden enkele weken geleden al afscheid genomen. Dus een echte verrassing.
Er werd geklonken op een glaasje ‘Goed Gevoel’ en mij een plaats gewezen aan een mooie gedekte tafel. Aan het buffet zag ik reeds lekkere croissants, chocoladebroodjes, charcutterie, etc. en ik rook ‘wentelteefjes’ in de keuken. Mmm… mijn smaakpuppillen begonnen onmiddellijk te werken. Mijn maag sprong een gat in de lucht. Eindelijk werd hij gevuld. Ik heb dan ook van dat moment gebruik gemaakt om van ieder wat te proeven. Het zal namelijk toch wel enige tijd duren vooralleer dit nogmaals op mijn bord ligt.
Bleek ook dat ieder zijn inbreng had gehad… Ieder had zijn eigen gerecht meegenomen. Het kon niet mooier zijn. Nadien volgden daarom nog een omelet, soep and last but not least lekkere cake. Wat een verwennerij!!!
Maar dit was nog niet alles. Krisje duwde mij een cadeau onder mijn neus. Een wit papier waarop ik nog niet op voorhand kon aflezen of voelen wat er inzat. Ik had er enkel een raden naar… Het bleek te kloppen. Twee mooie dagboeken gevuld met foto’s. Maar niet alleen van de rel en com bende. Van een groot aantal van mijn vrienden en familie. In het geheim hadden ze deze geheimpjes aan Krisje meegedeeld inclusief een persoonlijke boodschap. Boodschapjes die ik met moeite kon lezen, nu de tranen in mijn ogen spontaan ontsprongen. Ik moest mij inhouden anders ontstond er midden in de woonkamer nog een tranenzee.
Bij deze wil ik dan ook éénieder bedanken voor dit mooie gebaar en zeggen dat deze pijlen recht in mijn hart hebben geschoten. Het dagboek gaat alleszins een mooi plaatsje krijgen in mijn valies en een steuntje zijn in de zowel goede als slechte dagen.
Merciekes!!!!
