Dit verhaal wilde ik toch even kwijt voor diegenen die het nog kunnen of gaan lezen… Ik ben nu reeds meer dan een week thuis en geloof me.  Die zes weken in Afrika drongen zich reeds op om verwerkt te worden.  Al de invloeden, al de gebeurtenissen, de cultuur, mijn persoonlijke belevingen etc.

Nu ik thuis ben begin ik stilletjes aan de situatie veel duidelijker en objectiever te bekijken.  Ookal begon ik reeds enkele dagen na mijn aankomst in België mij af te vragen of ik niet al te snel de beslissing had genomen om huiswaarts te keren.  Ondanks het feit dat ik in Afrika meermaals het ja-neen gevoel had.  Blijven of terug naar huis te gaan.  Ik voelde dat er iets scheelde maar wist niet exact wat.  Wat zorgde ervoor dat ik dit gevoel bleef behouden.  Wat zorgde ervoor dat ik mij zo moeilijk daar thuis kon voelen en naderhand nog weinig energie kon steken in werk.  Waarom bleef ik het gevoel hebben dat ik mij onveilig voelde en dat ik zo snel mogelijk Burundi moest verlaten.  Er bleek iets niet te kloppen. 

 De eerste dagen na mijn terugkomst begon ik dan ook reeds de reflectie te maken.  Was het een vlucht…?  Een ontwijken…  De situatie niet aankunnen….  Ik begon mij stilletjes aan schuldig te voelen van mijn plotse beslissing.  Van mijn abrupt vertrekken.  Ik voelde: ‘Ik heb ze in de steek gelaten’.  Ik voelde me echt wel schuldig.

Maar nu weet ik dat ik niet aan mijn gevoel had mogen twijfelen: ‘Ik heb de juiste beslissing gemaakt”.  Bleek dat nog geen week later, op maandagavond 31 december, er een tragedie is gebeurd in Ruyigi.  Agnès, een werkneemster van “Action Contra la Faim”, (waar ik kort mee heb mogen kennismaken) is dodelijk getroffen in haar auto door een kogel in een steegje van  Ruyigi.  Haar collega, Aude,  is zwaargewond overgebracht naar het ziekenhuis van Budgumburra.  De rest van hun collega’s is nadien overgebracht naar Budgumburra voor psychologische begeleiding.  De auto zou langs beide flanken doorboord zijn met kogels.  De opzet van de aanslag is nog onbekend.

Bleek ook dat er nu ook reeds enkele verdachten in de gevangenis zitten. Verdachten die ik ook ken.  Die ik bijna dagelijks heb gezien.  Ongelooflijk…  Ik kan het nog steeds niet geloven dat zij in een complot zouden zitten…

Verder blijkt het overal wat te rommelen in Burundi… en niet al te veilig te zijn.  De italiaan die daar ook verbleef is ook na meer dan een week ook nog steeds niet van Budgumburra naar Ruyigi teruggekeerd…  Denkelijk angst om nu reeds de onveilige lange afstand in de auto te overbruggen om in een onveilig gebied te verkeren.  Twee weken geleden heb ik ook deze weg moeten omzeilen omdat er een opstand was geweest tussen rebellen en militairen.  (dit was ook de doorslag terug huiswaarts te keren).  En andere verhalen maar die ga ik nu niet nader vernoemen.

Dit komt misschien allemaal onverwacht maar ik had eerlijk gezegd geen zin om deze dingen in deze weblog neer te schrijven.  Geen ‘onnodige’ ongerustheid, dacht ik.

 Ik moet er nu niet aan denken… wat als ik daar nog zat?  Wat als ik mijn trots niet had ingeslikt en niet naar mijn gevoel had geluisterd….? Maar positief denken.  Ik ben blij thuis te zijn en te hebben geluisterd naar mijn gevoel.  Met de les niet te blijven in een situatie waarvan je geest en je lichaam duidelijk aangeeft ‘Dit is niet goed voor jou’ ‘Sla een andere weg in’ en je genoeg signalen van buitenaf krijgt om te vertrekken.  Negeer het niet en geloof me op zo’n moment wil je maar al te graag je trots inslikken!!!!

Iedereen heeft altijd een mening over datgene je doet maar jij weet, hoe het ook draait of keert, nog altijd wat het beste voor je is.  Wat de rest ook mag zeggen.  Doe wat jij voelt dat je dient te doen en blijf zeker niet met een schuldgevoel zitten.  Dat is nergens goed voor.

Nu ik thuis ben, kan ik eindelijk enkele foto’s laten zien van mijn avontuur te Burundi

Landschap Ruyigi

24 (25) december…  Ja hoor.  Heb beslist om vroegtijdig naar huis te keren.  Tijdens mijn verblijf in Afrika had ik regelmatig het JA-Neen gevoel betreffende het ‘werken’.  Er bleef onduidelijkheid en dit heeft mij over de drempel getroffen deze stap te zetten.  Het feit dat het ook wat onrustiger in het land begon te worden betreffende veiligheid was voor mij de druppel om naar huis te komen.  Ik heb ook het gedacht gehad elder te gaan werken maar dit was geen optie en zeker niet verstandig alsook het rondtrekken in het land maar dit was alsook niet verstandig aangezien het niet overal al te veilig is.  Ik kon mijn trots behouden en nog vier maanden ‘ronddwalen’ ofwel mijn trots inslikken en vroeger naar huis komen.  Aldaar mijn beslissing en deze datum dan ook omdat ik dan zeker tijdig thuis zou zijn voor de feesten en het nieuwe jaar want die wilde ik dan ook zeker doorbrengen met familie en vrienden.

Nu ik thuis ben kan ik zeker zeggen dat het een prachtige ervaring is die ik zeker niet zal vergeten en waar ik toch zeker en vast veel uit heb geleerd maar sta achter mijn beslissing ookal was de periode niet zo lang.  Aldaar…

Dus familie en vrienden.  Evi is back en haar huisje staat voor éénieder open.  Voor een hapje, drankje of gezellig gesprekje.  Laat het zeker weten.

Nog fijne feesten en hopelijk tot binnenkort.

Veel liefs

Evi

xxx

Een lichtje dat brandt

een sprankeltje hoop.

Een vuurtoren die oplicht

een visser in nood .

Een hand die geeft

een ontlaste schouder

Een traan, een lach

een ondersteuning bij een tegenslag

Vader, moeder,

een vijand, een vriend

vergeef elkander

omdat je datzelf ook verdient.

Bij deze wens ik jullie dan ook allen een zalig kerstfeest en een Gelukkig Nieuw 2008.

Heb vorige week nog de tijd besteed aan werken in het hOspiTaal – organiseren en structuren van het materiaal – samen met alle werknemers. Amai ik leer hier wel degelijk managen alsook begonnen met gesprekken met de maatschappelijk assistenten.

Vanaf zaterdag is het natuuRlijk weEr ontspannen. Beginnend met een stevige wandeling met Onze 4 fransmannen en de gymleraar. WaaR we achtervolgd zijn gewees door een horde blootVoetse kinderen. Ik heb natUUrlijk van de gelegenHeid gebruik gemaakt om hen het Liedje frère jaCques aan te leren en met hen te spelen. Er bleef er zelfs éénTje de hele rit hand in hand met me lopen. Mooi om te zien.

Wel merkte ik op dat er heel veel kinderen en zelfs grote mensen vragen om geld op een meer agressieve manier. Ze blijven meer en meer aandringen voor geld. Niet goed. Ze weten, door de giften in het verleden, dat de blanke geld heeft en er ook veel heeft gegeven in het verleden in de meest kritieke momenten. Nu dat het wat rustiger wordt, wordt er weiniger gegeven en wordt meer verwacht van hen dat zij ook een steentje bijdragen. Maar er zijn veel mensen die er niet toe geraken ookal beginnen ze nu meer en meer de mogelijkheden te krijgen hun eigen leven in handen te nemen.

Voor de rest bEn ik, samen met mariE-aurelie, de 4 fransmannen en paul, de belg zondag vertrokken naar budgumbura. Behalve de meiden ging de rest die avond ieDereen vertrekken met sn brussels riChting belgie. Je moet geloven. Ik was jaloErs. Zoooo jaloers. Dat zij nu gedurende de kerst- en nieuwjaarsperiode thuis met faMilie en vrienden konden doorBrengen. Ik wilde ook. Maar jah… Alvorens hun vertrek zijn we wel nog eerst gezellig iets gaan eten en dRinken aan het Tanzanykameer. En ook al kende ik ze nog maar een week… toch had ik een grote krop in mijn keel en begonnen reeds enkele tranen over mijn wangen te rollen… Aaah mijn hartje.
Spijtig wil nog zoveel schrijven maar moet stoppen… Tijd internet is om. Korte samenvatting: Dit weekend gelogeerd bij enkele personeelsleden van de vn, een zalige film gekeken, naar het strand geweest, …

Nog even dit:
Een kleine verrassing: zoals jullie al hebben gemerkt, zijn er enkele letters (20) in hoofdletter gemarkeerd. Neem ze allen samen en vorm er twee woorden mee. Als bonus geef ik de cijfers 42. Als je het hebt geraden, weet dan dat dit mijn kerstcadeau voor jullie is. Op kerstavond of kerstdag zal de oplossing aangekomen zijn en zullen jullie erover meer te weten komen in deze weblog….

Tot dan.

Veel liefs

Evi

xxx

Hey,

Wilde toch ieder laten weten dat ik afgelopen week een gesprek gehad heb met Maggy. Oefti… Wat een opluchting. Eentje die mij heel goed heeft gedaan. Ik ga namelijk samen met Prudent, ook een maatschappelijk assistent, meehelpen bij het oprichten van het onthaal van het nieuwe ziekenhuis. Zijn functie omschrijven, verder uitdiepen en even langs hem meelopen. Zeer interessant.

Voor de rest mag ik gelukkig ook datgene doen dat ik het liefste doe… mijn opleiding als voeding-, gezondheid- en levenswijze consulent toepassen zoals ik oa reeds in het verleden heb gedaan op vlak van het geven van mijn workshop ‘Vrouw-zijn in deze Nieuwe Tijd’: relaxatie, selfmanagement, voeding, postive thinking, wandelingen in de natuur, creativiteit etc. maar dit wel aangepast aan de cultuur, het land en de persoon. Omdat hier, door de oorlog, veel mensen zijn die niet meer geloven in een toekomst, veel miserie rondom hen nog steeds zien, niet meer durven een stap te zetten omdat ze angst hebben dat het opnieuw gaat gebeuren etc. Ik hoop daarom via mijn inbreng dat ik hier een steentje ga kunnen bijbrengen.

Voor de rest is er ook een belgische ‘huize shalom’ gearriveerd waar ik zeer goed mee kan opschieten. Als taak heeft ze ook het meehelpen bij het oprichten en de opening van het ziekenhuis en het geven van opleidingen in wiskunde. Marie-Aurelie genaamd, komende van Brussel en zal hier 7 maanden blijven. Fijn om nog iemand langs je zijde te hebben die bovenal nederlands verstaat.

Deze woensdag zijn we ook gaan eten bij 4 fransmannen die gedurende 3 weken hebben gezorgd voor het aanleggen van electriciteit in het ziekenhuis alsook het opleiden van de plaatselijke electriciens. Een gezellige bende vanuit Dinant en Brittanie die ons enkele praktische en gezellige tips hebben gegeven om Burundi nog wat meer te kunnen verkennen. Zo ga ik oa dit weekend nogmaals vertrekken naar Budgumburra om het reservaat van Risuri te bezoeken (een gelegenheid om krokodillen, hippopotames, vogels etc te bezichtigen), een bezoekje brengen aan Lisa die volgende week woensdag terug naar Frankrijk vertrekt, het bezoeken van een Burundese studente economiste die we deze week hebben onmoet, Bernice genaamd. Die dagen wil ik natuurlijk ook niet voorbij laten gaan om een kijkje te gaan nemen op de plaatselijke markt om oa. al wat kerstinkopen te gaan doen. Hier gaan we er alleszins een festijn van maken…

En het spijt me dat ik enkele mensen even heb doen schrikken met vorige mail maar ik wil via deze mail even aangeven dat het goed met me gaat en dat ik hier eerlijk gezegd, nu ik mijn leven al wat objectiever kan bekijken, toch wel tot enkele beslissingen ben gekomen. Wat na Afrika… De richting die ik ga opgaan wordt duidelijker met de dag. Dus na regen is er nu vollop zonneschijn in mijn leven. Dus houden zo…

Ik wil ook alleszins iedereen bedanken voor de fijne boodschappen op het thuisfrontnieuws en nogmaals voor de geschreven boodschappen en foto’s in mijn dagboek. Ik voel mij echt gezegend met zo’n warme groep van familie en vrienden. Dank je wel. Mijn huisje staat al open als ik thuiskom om ieder eens een dikke, warme knuffel te geven.
Veel liefs

Evi

xxx

Sorry voor het op mij laten wachten… Luminus gaat hier niet veel verdienen. Stroom heeft regelmatig uitgelegen en als er was, ging internet niet in huize Shalom. Het is hier ook niet de gewoonte om onmiddellijk herstellingen uit te voeren dus… evi dient geduld te hebben. Gelukkig heb ik nu internet waarvan electriciteit wordt geput uit een generator.

Ondertussen is er natuurlijk heel veel gebeurd. Ik ben een weekendje naar Budgumburra geweest waar ik heb gelogeerd bij de familie van Maggy, namelijk de broer Apholinaire. Een prachtig en warm gezin waaronder vrouw en 3 kinderen Michel, Rita en Sara. Ze hebben me met open armen ontvangen en me een rondleiding gegeven in het dag- als nachtleven van de hoofdstad van Burundi o.a. gezellig gaan uiteten in een knus restaurant waar ik als voorgerecht krokante, gezouten sardientjes heb gegeten (lekkere chips ), een lekker rode wijn van Baron d’Arachon van Frankrijk en als hoofdmaaltijd een kippenbrochette met bananenfritjes inclusief mayonaise. Mmmmm lekker… Tijdens deze maaltijd heb ik mogen kennismaken met iemand die zeven jaar heeft gewoond in Duitsland en er gewerkt heeft als militair. Spijtig dat hij getrouwd was… Verder heb ik zaterdagavond met enkele NGO-ers van Italie een pizza ‘quatro fromaggi’ gaan eten in een luxe restaurant en hebben we de avond verdergezet op een party niet ver in de buurt.  Een party waar meerdere buitenlanders aanwezig waren maar waar Evi weer juist met een Burundier heeft gedanst.

Verder heb ik het prachtige strand van Budjumburra mogen aanschouwen: palmbomen, wit strand, zonsondergang, groene bergen die hoog aan de hemel prijken, gezellige achtergrond muziek… en de high-society mogen aanschouwen. Ongelooflijk wat een verschil in klasse. Geloof me vrij. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Maar waar leg je zelf jouw grens?? Want de volgende dag heb ik een bezoekje gebracht aan de thuisbasis van één van de chauffeurs. Klein, grauw, donker…. zijn huisje, gelegen in de achterbuurt van de stad.

Verder merk je zeer duidelijk dat iedereen elkaar helpt, voor elkaar in de bres springt en zeker een grote bocht wil maken om iets voor de ander te kunnen doen. Een mooie eigenschap.

Voor de rest heb ik kennis mogen maken met twee Belgen die hier zijn gearriveerd: de éne, Paul, werkt voor Ingenieurs zonder grenzen (heeft praktisch al de hele wereld mogen aanschouwen maar voornamelijk in Afrika en Azie) en een voormalig directeur van het bedrijf Suisse die hier een week is geweest om de electriciteitswerken in het ziekenhuis te coordineren en bij te sturen. Een zeer interessante, imposante, wijze en geduldige persoonlijkheid… Iemand die duidelijk weet hoe de wereld in elkaar steekt en al in vele uithoeken van de wereld is geweest en gewoond waaronder 40 jaar in Afrika.

Ook heb ik de hand mogen schudden van Daniel d’Ange. Een bekende pastoor en schrijver in Frankrijk, geboren in België en oprichter van een evangelische school voor jongeren.

Afgelopen dinsdag heb ik ook een dag uitgestippeld om het centrum Mutzwenzi te Gitega te gaan  bezoeken. Het is een project van Handicap International dat samen met de plaatselijke paters is opgericht. Het biedt een plaats aan waar mentaal gehandicapte kinderen hun thuishaven vinden. Geloof me.  Het systeem in Burundi is niet zo mooi uitgewerkt als in België. Er bestaat nog steeds een groot onvermogen om deze kinderen bij te staan en hun de hulp te bieden die nodig is. Zeer pijnlijk om aan te zien. Op dit ogenblik is er een kinesitherapeute van belgische oorsprong die de ‘ongediplomeerde’ kinesisten opleidt maar dit is zeker onvoldoende. Er bleek namelijk een kind bij te zijn die reeds enige tijd moest lijden omdat zijn twee dijbenen uit de kom waren. Niemand wist wat het probleem was en gaf er geen aandacht aan… Verder zijn de slaapzalen erbarmelijk, niet hygienisch, vuil en zeker geen degelijke plaats voor kinderen in onder te brengen. Wanneer ik dit probleem aan de orde bracht, gaf de pater als antwoord ‘het zijn mentaal gehandicapte kinderen… Is dit zo nodig?’ Aaahhh. Ik kookte.

Handicap International biedt de mogelijkheden maar ze lijken niet te worden benut.  Er zijn zelfs mogelijkheden om kinderen psychomotriciteit aan te bieden… Het materiaal ligt er nog steeds… in een hoekje, ongebruikt. Als het in mijn macht had gelegen op dat moment…. ‘Ik zou daar gaan werken en zo met die kinderen willen spelen en creatief zijn…’ Maar dit lukt niet zo gemakkelijk te  om daar tewerkgesteld te worden… Je moet het akkoord hebben van centrum en van Handicap International.  Mijn handen jeuken om daar te gaan werken.  Grotendeels ook omdat kinderen en psychomotriciteit mij enorm interesseren.  Geloof me.  Ook ditmaal kwam wederom het besef dat dit een werk is wat mij blijft aantrekken.

Maar ik zit reeds enige tijd met een probleem.  Ik heb nog steeds geen duidelijke vormgeving betreffende mijn werk in huize Shalom.

Ik geef toe ik maak speciale en mooie dingen mee in Afrika maar ik ben naar Afrika gekomen voor een doel en dat is met kinderen werken. Nu help ik mee aan de opbouw van het ziekenhuis. En blijkt al van in het begin dat er geen duidelijke, concrete job hierin voor mij is weggelegd. Ik diende het zelf uit te zoeken maar dit ging moeilijk aangezien Maggy voor een maand naar het buitenland is geweest. Gisteren is zij pas hier gearriveerd en deze avond ga ik met haar een gesprek aangaan. Ik weet niet wat het gaat geven… Dus duimen maar…

Veel liefsEvi

xxx

Wilde het toch wel even kwijt… Gisteren is het Europees Parlement vanuit Belgie naar Ruyigi gekomen om kennis te maken met het project van Maggy. Dit wilt dan ook meestal zeggen dat ze ten huize shalom komen eten. Ditmaal was het dan ook een groot onthaal en werden alle 22 leden + … getrakteerd op een buffet, wijn met het nodige amusement van afrikaanse dans en drums in traditionele klederdracht. Echt prachtig om mee te maken. Daarbuiten bleven de gasten ook in huize shalom alsook in omstreken logeren om nadien bij ons de volgende morgen (dus vandaag) getrakteerd te worden op een lekker ontbijt. En aangezien ik daar logeer, mocht ik daar dan ook mee van genieten en mij voegen tussen de parlementariers.
Eerlijk gezegd deed dit me wel goed aangezien ik weer op een normale manier kon doorratelen in het nederlands alsook in vlot engels. Dit heeft me werkelijk goed gedaan. Die avond heb ik dan ook kennis gemaakt met een belgisch koppel waarvan de man sinds september voor het parlement werkt in Budgumburra en dit gedurende vier jaar. We hadden zo een fijne babbel dat ze mij haar adres doorgegeven heeft om eens voor een weekend daar te gaan logeren. Dus ik zal jullie hier dan ook van op de hoogte houden. Voor de rest heb ik oa ook gesproken met diegenen die verantwoordelijk zijn voor ontwikkelingssamenwerking en heb de gegevens van hun gekregen om hen iets te laten weten na mijn viermaandelijkse periode in Burundi. Dit om mij, als ik dit nog wens, mij verder te helpen op vlak van ontwikkelingswerk. Dus who knows….
Voor de rest probeer ik ook contact op te nemen met Handicap International in Gitega (provincie naast Ruyigi) om daar even hun project te gaan bezoeken. Blijkt dat daar toch wel enkele belgen gesetteld zijn.

Wat al een ervaringen… Wie weet wat er mij nog te wachten staat. De 22ste januari is er alleszins al de opening van het ziekenhuis Rema waarbij vele internationale mensen op uitgenodigd zijn….

Veel liefs
Evi

Ps heb geprobeerd foto s te publiceren maar dit lijkt niet te lukken.

Anahoro – (vredesverwelkoming)

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het woensdag toch wel even zeer moeilijk heb gehad. Het lukte me niet en de wereld tussen de cultuur van het westen en het afrikaanse leven maakten een serieuse botsing. Het snel vooruit willen gaan en omiddellijk iets willen doen strookten niet met de manier van leven in Burundi. Hier ga je meer de weg op van ‘go with the flow’ en als het vandaag niet kan, morgen is ook wel goed. Niet het verstand maar mijn hart krijgt hier de overhand. Het krijgt enerzijds botsen en anderszijds tranen van ontroering. Gelukkig is de zon hergekomen en heb ik reeds op die twee dagen Ruyigi en zijn bevolking op een andere manier mogen aanschouwen.

Donderdag ben ik namelijk vertrokken op ‘reinsertion’ van een kindje genaamd ‘estelle’. Twee jaar geleden heeft zij het daglicht mogen aanschouwen maar is achtergebleven zonder moeder. Bij de bevalling is zij gestorven (het percentage van sterfgevallen is zeer groot in burund – om die reden is de bouw van het ziekenhuis hier in Ruyigi dan ook zeer belangrijk) en is de vader van 20 jaar achtergebleven met het kind maar kon hier niet goed voor zorgen. Om deze reden werd het kind opgevangen in één van de kinderdorpen van maison shalom. Daar heeft het kindje, samen met nog enkele andere kinderen, in een huis gewoond waar zij werd opgevoed door een educatrice. Het kind, alsook de anderen, blijven er dan 2 jaar met de bedoeling nadien huiswaarts terug te keren. In die tijd dient de vader – binnen het eerste jaar – hertrouwt te zijn en het contact met het kind onderhouden. Hij bezoekt haar namelijk iedere maand in maison Shalom om er zeker van te zijn dat het kind niet van hem vervreemd.Nu twee jaar later wordt Estelle terug in haar biologisch milieu geplaatst, dankzij de hulp van de sociaal assistente en de educatrice. Samen met het kind worden er ook dekens, babymateriaal en voeding als cadeau meegeven zodat het kind geen zorgen ontbreekt.

Ook nu donderdag heb ik zo’n reinsertion mogen meemaken en dienden we ons hiervoor de verplaatsen naar het dorpje Gisuri. Gelegen aan de grens van Tanzania en een rit van 2,5 uur waard. Tijdens die tijd heb ik mogen genieten van het prachtige, pure en groene landschap, zijn bewoners en een klein, zwart kinderhandje in mijn Montezungu-hand. Zeker een ontroerend traantje waard.

Daar aangekomen werden we warm onthaald door de plaatselijke bevolking en ouders van het kind. Ook hier staarden mensen me met grote ogen aan. Een ‘rijke’ blanke die ‘dit’ kleine arme dorpje komt bezoeken. Maar we waren nog niet ter plaatse. We dienden nog een halfuur te wandelen naar de plaats van bestemming. Een plaats waar een auto nooit is geweest. Een plaats diep in de bergen en in volle natuur. Prachtig. Tijdens deze trip moet ik wel toegeven dat ik bewondering heb gekregen voor deze mensen. Niet alleen was het nog een lange wandeling voor de boeg in dit warme land, ze droegen ook nog de zware babymaterialen en eten op hun hoofd. Voor mij een zware last, voor hun een gewoonte. Ter plaatse aangekomen voelde en hoorde je enkel nog de rust en puurheid van de omgeving. Ik werd er helemaal rustig van.

Naar cultuur en gewoonten dienden alle aanwezigen eerst te wachten alvorens de ouders ons inviteerden in het huis. Een huisje dat minuscieul was en zeer, zeer primitief. Geen electriciteit, geen kaars… Enkel het buitenlicht dat het huisje kon verlichten. Tijdens de tijd die er nog restte werd aan de nieuwe moeder uitgelegd hoe ze de ‘poedermelk’ voor de peuter moest klaarmaken en werden er nog praktische tips meegegeven.

Hetgene mij het meeste bij dit bezoek heeft geraakt was de puurheid van hart bij deze mensen. Zo zuiver. Ik ben echt dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken.

En ik weet niet of de voorspelling gaat uitkomen maar ‘ongeloofelijk’ heb vandaag meer dan genoeg aandacht gekregen van mannen maar spijtig genoeg heb ik nog geen fonkje gevoeld.

Ooh ja. Deze zaterdag brengt de president van Burundi ‘maison shalom’ een bezoekje waarvan de bodyguards twee kamers verder zullen overnachten…

Ik hou jullie zeker op de hoogte.

Veel liefs

Evi

xxx

PS: foto’s gaan er de volgende keer opstaan + Greetje merciekes voor je warm bericht.

Kikwando mes amis, 

Ik weet nu reeds dat ik bij mijn thuiskomst mij dien te gaan aanpassen aan de tijd.  Driek,  het is het tegenovergestelde dan bij U.  Het is hier warm en you go with the flow-principe.  Certainement pas de pressure.  Temps pour tous.  Les personnes, le repas, toi-meme, la vie…  Et toutes les choses que tu sens a faire…  Toutes une periode ou tu vas apprendre à vivre avec tout ton coeur.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik niets te doen heb.  Vrijdag heb ik stage gelopen in maison enfant et mère dwz een plaats waar moeder en kind raad krijgen op vlak van opvoeding, preventie van aids, behandeling ervan en het verkrijgen van basisbehoeften zoals voeding, kleding etc.  Veel van deze vrouwen die op consultatie komen zijn namelijk sero-positief inclusief hun kinderen. Daardoor krijgen ze per maand melkpoeder en eten om rond te komen, materiaal om zelf hun eten te cultiveren en kleding voor allen.  Om deze middelen te verkrijgen dienen ze eerst medisch onderzocht te worden.  De meesten van deze vrouwen zijn zeer jong en hebben reeds veel te verduren gehad.  Ondanks dit merk je nog veel liefde in hun hart en dankbaarheid.  Ongelooflijk. 

Verder ben ik dit weekend de omgeving gaan verkennen met Dao Da en Ignacio.  Veel bergen, groen, natuur, mango’s, papaya’s, matige temperatuur…  We zijn op plaatsen geweest waar vroeger geen blanke durfde te komen.  Veel te gevaarlijk.  Voor de rest heb ik uitleg gekregen over het verschil tussen de tutsi en de hutu.  Wat hun verschillen zijn en hoe hen te begroeten.  Vele hutuboeren zijn namelijk analfabeet en kunnen geen frans op die manier weet ik dat ik ‘jambu’, goedendag’ moet zeggen en niet bonjour.   Want anders beginnen ze je met argusogen aan te kijken.

Vanaf morgen heb ik ook om negen een afspraak met Prudent, een maatschappelijk assistent, om de planning van volgende week te bekijken.  Zowiezo ga ik woensdag mij buiten Ruyigi begeven voor een ‘reinsertion’ wat wilt zeggen dat het weeskind terug wordt geplaatst binnen zijn eigen familie en hierin grondig wordt begeleid.  Het stap per stap principe.  Op die manier kom ik nog meer in contact met de plaatselijke bevolking, cultuur en gewoonten.  Ik probeer niet op voorhand te veel te plannen en zie wat de dag mij geeft.  Een onmogelijke opdracht in Belgie.

En ja.  Ik ben al een paar keer een kijkje gaan nemen in de keuken om te zien hoe ze afrikaans koken.  Lijkt niet te ingewikkeld te zijn.  Iets dus wat ik zeker zal hebben aangeleerd als ik terugkom.  Ik weet nu toch reeds hoe je manniokbrood moet maken.  Een begin…

Mensjens ik ga jullie nu laten want dien de was te doen…  ja ja met de blote hand…

Veel liefs

Evi

xxx

‘Saint-Nicolas va arriver.  Il va me ammener une pouppée…’