Internet… november 15, 2007

Yippie ya yee  ik heb dichtbij een ‘internetcafé’ gevonden waar de internetverbinding toch iets sneller is dan in maison shalom.

Ik moet zeggen dat na mijn laatste bericht  ik het wat moeilijker heb gekregen.  Het gemis begon en kreeg lichamelijke klachten.  Blijkt dat de malaripillen die ik inneem ‘Lariam’ geen goede bijwerkingen hadden.  Bij de minste impuls begon ik hartkloppingen te krijgen en begon mij bij een korte inspanning reeds moe te voelen.  Inclusief onregelmatig slaappatroon.  Natuurlijk niet goed.  Maar gelukkig… kon ik bij Thomas in België terecht voor meer informatie en wat te doen.  Want ik begon reeds wat in paniek te geraken.  Alsook de goede zorgen van Lisa, de francaise.  Ze bracht me lekkere thee en kon me geruststellen…  Een schat van een meid.  Ze is afgestudeerd als juriste en gaat nu gedurende een jaar stage volgen in diverse landen, ieder gedurende enkele maanden.  De volgende reis gaat naar Argentinië.

Zoals gisteren was het vandaag mijn beurt om haar te verzorgen.  Evenwichtsproblemen en diarree.  Ieder om beurt.

Vandaag ben ik met Ignacai een boerderij gaan bezoeken waar hij werkt als agronoom.  Een werk waar hij de mensen probeert in te lichten en te sturen in een betere landbouw.  Een werk waar je ook hier heel veel geduld voor moet hebben.  Verder hebben we een wandeling gemaakt over het immens grote domein.  Een bezoekje gebracht aan de garderie en foto’s genomen van de kinderen.  Er verscheen reeds onmiddellijk een lach op hun gezicht toen ze de foto’s zagen.  Schitterend.  Als ik wil mag ik in deze creche met de kindjes werken maar voel dat er veel werk is en dien er veel geduld voor te hebben.  Ik moet er me bewust van blijven dat ze leven in een hele andere cultuur en dat de verandering niet gebeurd van vandaag op morgen.  Een muur dus waar ik reeds tegenop loop. Evi, heb geduld.  Forceer het niet en go with the flow.

De rest van de voormiddag heb ik nog een lager schooltje en een markt bezocht.  De markt op zich is redelijk groot en bestaat uit verschillende houten hutjes langs elkaar.  Verschrikkelijk veel volk die ons met open mond aanstaren.  Er zijn er velen bij die Montzungo tegen ons zeggen.  Dit wil ‘blanke’ in het Kirundi… Maar ze zijn vriendelijk en lijken geen vlieg kwaad te doen.  Verder heb ik reeds enkele woorden opgeschreven in het afrikaans om me te uiten zeker bij de kleine kindjes die geen frans verstaan zoals jambu (goedendag) en bayi (daag).  Woorden die ik gedurende dee dag constant gebruik.

Zoals in de vorige mail worden we ook betrokken met het ziekenhuis.  Lisa en ik waren deze namiddag uitgenodigd door dao da (voormalig lid VN-veiligheid) die ook in Maison Shalom verblijft, om naar de afdeling materniteit te gaan.  Hij had een vrouwelijk touch nodig voor de kleur van de muren.  Plezant.  Echt een speciale man.  Hij heeft de hele wereld al rondgereisd en straalt een groot charisma uit – rustige warme uitstraling.  Een man om nog veel van te leren.

Voor de rest zijn de belgische electriciens gisterenavond komen eten omdat ze vandaag reeds terug naar België vertrokken na twee weken vrijwillig in het ziekenhuis te hebben gewerkt.  Fijn om nog eens nederlands te spreken na stuntelig frans.

Ik vraag me af wie ik nog allemaal ga ontmoeten.  Genoeg mensen aangezien Shalom duidelijk de place to be is en iedereen welkom.

A tantôt

Evi

I am in Afrique… november 13, 2007

Hey,

Even laten weten dat alles goed met  me gaat in het verre Burundi en jullie even te vertellen wat er in de tussentijd allemaal is gebeurd.

Dus zondagochtend 11 november 2007 heb ik het vliegtuig genomen richting Budgumburra.  Raar maar pas die morgen begonnen de tranen te komen.  ‘De tranen van afscheid’.  Afscheid van familie en vrienden.  Afscheid van iets waar ik duidelijk voelde dat het tijd was te gaan.  De tijd te nemen te genieten van datgene ik zolang hebben willen doen. 

Op het vliegtuig was er reeds een mooi plaatsje gereserveerd voor me met gelukkig veel beenruimte.  (merci zusje)  Het toeval bestond ook dat er juist naast me een vrouw zat die werkte bij artsen zonder grenzen.  Iemand die me reeds wat meer informatie kon verschaffen over Burundi, zijn hoofdstad, de mentaliteit, de cultuur etc.  En natuurlijk ook een mooie introductie met de franse taal want ze kwam van Wallonië en werkte reeds 16 jaar in het buitenland.  Lucky me.  Ook toen ik in de luchthaven van Budgumburra arriveerde liep ik tegen mr. Broeckx aan.  Hij komt van België en werkt in opdracht voor de Belgische overheid en raadde me reeds aan de volgende dag me bij hem te gaan inschrijven op de Belgische ambassade in Burundi.

Naast dit wist ik nog steeds niet wie me ging afhalen aan de luchthaven.  Zouden ze komen?  Komt het in orde?  Allemaal vragen in mijn hoofd die ervoor zorgden dat ik mij wat zorgen maakte.  Maar dit was nergens voor nodig.  En wachtten reeds vier personen op me: de chauffeur, Janvier (directrice van het ziekenhuis), lisa (franse – jurist) en regina (luxemburg).  Prachtige meiden iets jonger dan mij.  Wat een pak van mijn hart.   Een hartelijk onthaal.  Wat kon ik nog meer wensen.  Verder werd ik die nacht naar het hotel ‘pacific’ gebracht met de bedoeling de volgende dag, na enkele afspraken,  te vertrekken richting Ruyigi.  We dienden eerst nog richting ambassade te gaan en geld om te wisselen maar zijn er wat later geraakt…  Een klein accidentje kwam voor waardoor we toch wel enkele uren verloren.   Ook al waren er slechts enkele schrammen op de auto.  Er lijkt namelijk veel tijd te verdoen aan discussies en moeilijke beslissingen te kunnen nemen.  Maar kom.  In de tussentijd heb ik dan ook kennis gemaakt met de werking van de politie en de manier van omgaan met tijd.  Geduld hebben is hier zeker de boodschap.   Je voelt ook dat er veel mensen doelloos rondlopen.  Weinig hoop, weinig vertrouwen.  Die vast blijven zitten na de oorlog en die moeilijk in gang schieten.  Begrijpelijk als ze constant de angst hebben dat de oorlog opnieuw zou uitbreken.  Het is niet voor niets dat het grotendeel hier dan ook eerst zorgt in het ‘overleven’ dan iets op te bouwen.  Eigenlijk wel triest maar het positieve ervan is dat er wel reeds verbetering zichtbaar is en dat er reeds stappen worden gezet naar de betere toekomt. 

Na bijna drie uur in de auto gezeten te hebben kwam ik ‘doodmoe’ aan in Ruyigi maar werd reeds onmiddellijk opgeladen door het warm en hartelijk onthaal.  Marie, Marie-Lucy (boekhoudster), Myriame, Pascal (kok), Ignace (italiaan) etc.  Mensen waar jullie nog veel van gaan horen.  Ik weet nu ook reeds dat ik hier zeker niets tekort ga komen.  Lekker en veel eten, een gezellige plaats om te verblijven, een eigen kamer etc.  Ik ben in goede handen.  In het huis heb ik ook reeds kennis gemaakt met de ingenieur en de architect van hospitaal Rema dat in januari wordt geopend.  Reeds zeer interessante gesprekken gehad over Burundi, zijn verleden, zijn problemen…  en ik weet ook dat er nog velen gaan komen.  Heb zelfs mogen meedenken over het multiculturele gebouw dat bij het ziekenhuis wordt gezet.  Een gebouw ‘kerk’ waar ieder met zijn geloof terecht kan zowel christen, moslim, protestant etc.

 Verder weet ik nog niet wat ik hier ga doen maar ik heb het gevoel dat ik het heft in eigen handen dien te nemen.  Ik ben van plan om eerst alle facetten van ‘maison shalom’ te leren kennen en dan stap per stap mijn richting te vinden.  Deze voormiddag heb ik reeds gespeeld met de kinderen in de garderie en deze namiddag heb ik het hospitaal, de belgische electriciens en het huis moeder-kind bezocht.  Verder heb ik reeds een afspraak gemaakt met de sociaal assistente van daar om mee te kunnen draaien in hun project.  Allereerst door de gesprekken en contacten te volgen en nadien zal ik wel zien wat er gebeurd…  En verra.  Ik zorg er wel voor dat ik mijn handen vol heb en dat ik niet de hele dag ‘rondlummel’.  Er is zoveel te zien en te ervaren dat ik zeker en vast gemotiveerd wordt om er een fijne periode van te maken.  Dus niemand dient zich zorgen te maken.  Ik zit echt goed en ben blij dat ik in het verleden die keuzes heb gemaakt die goed voor me aanvoelden.  Hier voel ik dat ik de kans krijg om datgene te doen ik voel te doen en kennis te maken met een compleet ander leven en zinswijze.  Dus ik dien er zeker op te vertrouwen dat de komende maanden goed gaan verlopen.

Verder wil ik reeds iedereen bedanken voor de mooie reacties op deze site.  Ze doen me goed…  Zeker.  Dus hou me op de hoogte.

Verder probeer ik in de mate dat mogelijk is contact te houden want internet gaat hier redelijk traag maar er is internet.  Dat is het belangrijkst.  En heb reeds een eigen GSM)nummer aangeschaft.  Dus zo primitief is het hier niet. 

Veel liefs

Evi

PS: Greetje ‘mooie’ kalender.  Ik ben gelukkig niet al te nieuwsgierig om reeds te piepen naar morgen.  Rubentje, dikke kus mijn schat. Ik zie je graag.  Echt wel

Het voorbeeld… november 2, 2007

“Mijn weg” november 2, 2007

Mijn prins op het witte paard.

Heft nu zijn grote zwaard.

Zo groet hij me vanop de top van de berg.

Het lijkt voor hem allemaal niet zo erg.

Toch schuilt er in zijn hart een kleine traan,

terwijl zij gedwee haar weg zal gaan.

Dank je wel november 2, 2007

Dank je wel ‘mama en papa’

 

Voor de kansen in mijn leven

En het leren geven

 

Het gaan voor iedere dag

zelfs bij iedere tegenslag

 

Voor de steun ieder moment

Het is in mijn hart gekend

 

Voor het leren zorgen

En dit iedere morgen

 

De herinneringen van wandelingen in de natuur

Ik geniet er nog van ieder uur.

 

Ik ben jullie ooh zo dankbaar

daarom ook dit gebaar.

 

Dank je wel ‘lieve zussen’

Voor het leren vechten met ons kussen

 

Voor ieder geschil

vonden we wel een mirakelpil

 

Voor het zijn wanneer nodig,

Ik had het echt broodnodig

 

Ieder gaf zijn liefde op een eigen manier

en schrijf dit met veel liefde op papier.

 

Daarom zeg ik ook met veel plezier

‘In mijn hart zijn jullie altijd hier’

 

Dank je wel ‘metekindje Ruben’

 

Om me terug te leren spelen

zonder al te veel bevelen.

 

Een lach, een traan

het kwam allemaal spontaan

 

Een woord, een gebaar

Je zei het zomaar

 

Ook ik heb veel van je te leren

Zeker jouw kunst in het zintuigelijke bestuderen.

 

Je ziet al de dingen nog nieuw

En je opende mijn ogen voor het mooie opnieuw.

 

Dank je wel ‘lieve oma en opa’

 

Voor de les in ‘goed verstand’

zodat ik me even had vermand.

 

Voor het openen van mijn hart

kan ik nu leven in volle smart

 

Door te geloven in mijn kracht

wil ik nu schitteren in volle pracht

 

Jullie geschiedenis heeft me geraakt,

en zorgen dat ik er nu iets anders van maak.

 

Ik hou jullie wijze raad bij mij,

en hou jullie zo in mijn achterhoofd erbij.

 

Dank je wel ‘vrienden

 

Voor het delen

En het genieten.

 

Voor het ten eerste aanwezig zijn

Ik zeg dit zeker niet voor de gijn.

 

De steun in moeilijke tijden

Ik kon er mij echt wel in vastbijten.

 

Voor de zotte liederen op het podium

Ik gebruikte echt geen opium.

 

Het genieten van weekendtrippen

Daar kan niets of niemand aan tippen

 

Ook jullie vergeet ik  nooit

en hou jullie in mijn land van ooit.

 

Dank je wel

 

Voor diegenen die ik nu niet vermeld,

wees dus niet ontsteld.

 

Ieder bracht op zijn beurt een aandeel,

En jullie waren met veel.

 

Daarom geldt ook voor jullie evenwel,

Een schitterend ‘dank je wel’

Nog één week… oktober 31, 2007

Het is nu vrijdag de 2de november wat maakt dat er nog ongeveer één week af te tellen is alvorens te vertrekken.  Het geeft me een raar gevoel omdat het nog niet realiteit lijkt te zijn. Mijn agenda staat al vol om nog een glimp van familie en vrienden op te vangen.  Bij mij voelt het echt niet aan als een afscheid maar een tot ziens.  Mijn hunkering om te gaan is namelijk ook verschrikkelijk sterk.  Ik verheug me enorm om te gaan.  Het thuiszitten heeft me goed gedaan waar ik ook zeer dankbaar voor ben maar dit is het niet.  Ik wil toch vooruit maar eerst moet ik Afrika gehad heb.  Een gevoel dat echt niet te omschrijven is…  Een hunkering die mij zo trekt naar dit land dat mijn hart tranen krijgt van ontroering als ik er maar al aan denk.  Wat er mij allemaal te wachten staat weet ik niet maar ik ga ervaringen krijgen die ik zeker niet ga vergeten.  Een wereld die nieuw voor me is en waar ik zeer zeker op mezelf dien te vertrouwen.  Dus een les op zich…

Een verrassing van een afscheid oktober 28, 2007

brunch-011.jpgbrunch-055.jpg

De laatste weken ben ik stilletjes aan afscheid aan het nemen van vrienden en familie voor mijn korte ervaring in Burundi. Maar de 28ste oktober was toch één van despeciaalste.  Krisje, een vriendin, had me reeds op voorhand de stuipen op het lijf gejaagd.  Er zou die zondag iets speciaals voor me gepland zijn.  Ze gaf me ook de tip foto’s van mij had te pakken gekregen van toen ik nog een kleintje was… Ohhh Neen.

Zondagmorgen is ze mij dan komen ophalen met de auto om mij geblinddoekt naar een ‘geheime’ lokatie te brengen.   Ik probeerde de weg te onthouden maar Tom zorgde ervoor dat ik ‘tureluut’ was toen ik op het arrivé aankwam.  Ik stapte de auto uit, vastgeklampt aan mijn stoere vriendin om dan aangeraakt te worden door een geheimzinnige hand.  Maar deze poezelige en zachte hand had zich verraden en ik wist waar ik terecht was gekomen.  Ik hief mijn ooglapje op en wie zag ik daar.  Oh jawel.  De rel en com bende.  Zo verwonderd… want we hadden enkele weken geleden al afscheid genomen.  Dus een echte verrassing. 

 Er werd geklonken op een glaasje ‘Goed Gevoel’ en mij een plaats gewezen aan een mooie gedekte tafel.  Aan het buffet zag ik reeds lekkere croissants, chocoladebroodjes, charcutterie, etc.  en ik rook  ‘wentelteefjes’ in de keuken.  Mmm… mijn smaakpuppillen begonnen onmiddellijk te werken.  Mijn maag sprong een gat in de lucht.  Eindelijk werd hij gevuld.  Ik heb dan ook van dat moment gebruik gemaakt om van ieder wat te proeven.  Het zal namelijk toch wel enige tijd duren vooralleer dit nogmaals op mijn bord ligt. 

Bleek ook dat ieder zijn inbreng had gehad…  Ieder had zijn eigen gerecht meegenomen.  Het kon niet mooier zijn.  Nadien volgden daarom nog een omelet, soep and last but not least lekkere cake.  Wat een verwennerij!!!

Maar dit was nog niet alles.  Krisje duwde mij een cadeau onder mijn neus.  Een wit papier waarop ik nog niet op voorhand kon aflezen of voelen wat er inzat.  Ik had er enkel een raden naar…  Het bleek te kloppen.  Twee mooie dagboeken gevuld met foto’s.  Maar niet alleen van de rel en com bende.  Van een groot aantal van mijn vrienden en familie.  In het geheim hadden ze deze geheimpjes aan Krisje meegedeeld inclusief een persoonlijke boodschap.  Boodschapjes die ik met moeite kon lezen, nu de tranen in mijn ogen spontaan ontsprongen.  Ik moest mij inhouden anders ontstond er midden in de woonkamer nog een tranenzee. 

Bij deze wil ik dan ook éénieder bedanken voor dit mooie gebaar en zeggen dat deze pijlen recht in mijn hart hebben geschoten.  Het dagboek gaat alleszins een mooi plaatsje krijgen in mijn valies en een steuntje zijn in de zowel goede als slechte dagen.

Merciekes!!!!